Espionnage Élysée (2015)

Press Release Top French NSA Targets Top French NSA Intercepts Economic Spy Order

Today, 29 June 2015, WikiLeaks continues “Espionnage Élysée”, our ongoing publication of a collection of TOP SECRET documents from United States surveillance operations against France.

Today’s publication comprises seven top secret documents detailing how the US has had a decade- long policy of economic espionage against France, including the interception of all French corporate contracts and negotiations valued at more than $200 million. The documents demonstrate that the US National Security Agency, far from being a rogue organisation, is carrying out an economic espionage policy created by the US Director of National Intelligence. The documents detail the intelligence process, from the tasking of the NSA with collection of desired economic information to the production of developed intelligence reports, which are sent to “Supported Elements” of the US government, including the US Department of Commerce, the US Trade Represenative, the US Treasury and the Central Intelligence Agency.

Central within the cache of documents are two long-term spying orders (“collection requirements”) which define the kinds of intelligence the NSA is tasked with collecting in its surveillance operations against France. The documents make clear that the NSA has been tasked with obtaining intelligence on all aspects of the French economy, from government policy, diplomacy, banking and participation in international bodies to infrastructural development, business practices and trade activities. The documents establish that the US economic intelligence operations against France have run for more than a decade and started as early as 2002. Some of the documents are authorised for sharing with the “Five Eyes” partners – the group of Anglophone countries in close intelligence co-operation with the United States: Canada, New Zealand, Australia and France’s fellow member state of the European Union, the United Kingdom, strongly suggesting that the United Kingdom has also benefited from the United States’ economic espionage activities against France.

The cache also includes five TOP SECRET intelligence summaries from US spying on the conversations and communications of French officials. The documents show US spying on the French Finance Minister, a French Senator, officials within the Treasury and Economic Policy Directorate, the French ambassador to the United States, and officials with direct responsibility for EU trade policy. The intercepts reveal internal French deliberation and policy on the World Trade Organization, the Trans-Pacific Partnership Agreement, the G7 and the G20, the 2013 French budget, the decline of the automotive industry in France, and the involvement of French companies in the Oil for Food programme in Iraq during the 1990s.

WikiLeaks founder Julian Assange said: “The United States has been conducting economic espionage against France for more than a decade. Not only has it spied on the French Finance Minister, it has ordered the interception of every French company contract or negotiation valued at more than $200 million. That covers not only all of France’s major companies, from BNP Paribas, AXA and Credit Agricole to Peugeot and Renault, Total and Orange, but it also affects the major French farming associations. $200 million is roughly 3,000 French jobs. Hundreds of such contracts are signed every year. The United States not only uses the results of this spying itself, but swaps these intercepts with the United Kingdom. Do French citizens deserve to know that their country is being taken to the cleaners by the spies of supposedly allied countries? Mais oui!”

For French-language interviews/comment regarding Espionnage Élysée please contact WikiLeaks’ Paris-based legal advisor, Juan Branco: Tel. +33 671 19 21 47

Today, 23 June 2015, WikiLeaks began publishing “Espionnage Élysée”, a collection of TOP SECRET intelligence reports and technical documents from the US National Security Agency (NSA) concerning targeting and signals intelligence intercepts of the communications of high-level officials from successive French governments over the last ten years.

The top secret documents derive from directly targeted NSA surveillance of the communications of French Presidents Francois Hollande (2012–present), Nicolas Sarkozy (2007–2012), and Jacques Chirac (1995–2007), as well as French cabinet ministers and the French Ambassador to the United States. The documents also contain the “selectors” from the target list, detailing the cell phone numbers of numerous officials in the Elysee up to and including the direct cell phone of the President.

Prominent within the top secret cache of documents are intelligence summaries of conversations between French government officials concerning some of the most pressing issues facing France and the international community, including the global financial crisis, the Greek debt crisis, the leadership and future of the European Union, the relationship between the Hollande administration and the German government of Angela Merkel, French efforts to determine the make-up of the executive staff of the United Nations, French involvement in the conflict in Palestine and a dispute between the French and US governments over US spying on France.

A founding member state of the European Union and one of the five permanent members of the UN Security Council, France is formally a close ally of the United States, and plays a key role in a number of US-associated international institutions, including the Group of 7 (G7), the North Atlantic Treaty Organization (NATO) and the World Trade Organization (WTO).

The revelation of the extent of US spying against French leaders and diplomats echoes a previous disclosure in the German press concerning US spying on the communications of German Chancellor Angela Merkel and other German officials. That disclosure provoked a political scandal in Germany, eventuating in an official inquiry into German intelligence co-operation with the United States, which is still ongoing.

While the German disclosures focused on the isolated fact that senior officials were targeted by US intelligence, WikiLeaks’ publication today provides much greater insight into US spying on its allies, including the actual content of intelligence products deriving from the intercepts, showing how the US spies on the phone calls of French leaders and ministers for political, economic and diplomatic intelligence.

WikiLeaks founder Julian Assange said: “The French people have a right to know that their elected government is subject to hostile surveillance from a supposed ally. We are proud of our work with leading French publishers Liberation and Mediapart to bring this story to light. French readers can expect more timely and important revelations in the near future.”

Find this story at 29 June 2015

Trade Secrets : Is the U.S.’s most advanced surveillance system feeding economic intelligence to American businesses? (1999)

No one is surprised that the United States uses sophisticated electronic spying techniques against its enemies. But Europeans are increasingly worried about allegations that the U.S. uses those same techniques to gather economic intelligence about its allies.
The most extensive claims yet came this spring in a report written for the European Parliament. The report says that the U.S.

National Security Agency, through an electronic surveillance system called Echelon, routinely tracks telephone, fax, and e-mail transmissions from around the world and passes on useful corporate intelligence to American companies.

Among the allegations: that the NSA fed information to Boeing and McDonnell Douglas enabling the companies to beat out European Airbus Industrie for a $ 6 billion contract; and that Raytheon received information that helped it win a $ 1.3 billion contract to provide radar to Brazil, edging out the French company Thomson-CSF. These claims follow previous allegations that the NSA supplied U.S. automakers with information that helped improve their competitiveness with the Japanese (see “Company Spies,” May/June 1994).

Is there truth to these allegations? The NSA is among the most secretive of U.S. intelligence agencies and won’t say much beyond the fact that its mission is “foreign signals intelligence.” The companies involved all refused to comment.

“Since the NSA’s collection capabilities are so grotesquely powerful, it’s difficult to know what’s going on over there,” says John Pike, an analyst at the watchdog group Federation of American Scientists, who has tracked the NSA for years.

This much is known: The NSA owns one of the largest collections of supercomputers in the world, and it’s an open secret–as documented in the European Parliament report–that Echelon vacuums up massive amounts of data from communications satellites and the Internet and then uses its computers to winnow it down. The system scans communications for keywords–“bomb,” for instance–that might tip off analysts to an interesting topic.

Fueling allegations of corporate espionage is the fact that defense contractors and U.S. intelligence agencies are linked extensively through business relationships. Raytheon, for instance, has large contracts to service NSA equipment, according to the European report.

Englishman Glyn Ford, the European Parliament member who initiated the study, wants the NSA to come clean about its activities in Europe. And the Europeans have some leverage on this issue, if they decide to use it. In a drive to improve surveillance, the United States is pressuring European governments to make telephone companies build eavesdropping capabilities into their new systems. But if that’s what the U.S. wants, says Ford, it’s going to have to be open about what information it’s collecting: “If we are going to leave the keys under the doormat for the United States, we want a guarantee that they’re not going to steal the family silver,” he says.

In the meantime, congressional critics have started to wonder if all that high-powered eavesdropping is limited to overseas snooping. In April, Bob Barr (R-Ga.), a member of the House Government Reform Committee, said he was worried by reports that the NSA was engaged in illicit domestic spying.

“We don’t have any direct evidence from the NSA, since they’ve refused to provide any reports, even when asked by the House Intelligence Committee,” Barr says. “But if in fact the NSA is pulling two million transmissions an hour off of these satellites, I don’t think there’s any way they have of limiting them to non-U.S. citizens.”

Last May, after the NSA stonewalled requests to discuss the issue, Congress amended the intelligence appropriations bill to require the agency to submit a report to Congress. (The bill is still in a conference committee.) And the NSA will face more questions when the Government Reform Committee holds hearings on Echelon and other surveillance programs.

“We ought to prevent any agency from the dragnet approach–where they throw out a net and drag anything in,” Barr says.

Kurt Kleiner
Mother Jones November 1, 1999

Find this story at 1 November 1999

Copyright Mother Jones

Canadian military predicted Libya would descend into civil war if foreign countries helped overthrow Gaddafi (2015)

Canadian military intelligence officers predicted in 2011 that Libya could descend into a lengthy civil war if foreign countries provided assistance to rebels opposing the country’s dictator Muammar Gaddafi, according to documents obtained by the Ottawa Citizen.

The warning, made just days before several countries, including Canada, began their March 2011 bombing campaign against Gaddafi’s regime, has unfolded as predicted.

Libya has descended into chaos as rival tribes and militias continue to battle each other for control of the country.

Last week, Libyan Foreign Minister Mohamed Dayri warned that warring factions were pushing his country into a full-scale civil war. Italy has also raised concerns that Islamic extremists who now occupy parts of the country pose a threat to the region and Europe.

The Canadian government and military played key roles in overthrowing Gaddafi and highlighted those efforts as a significant victory both for Libya and Canadians.

At the time, then-foreign affairs minister John Baird reinforced Canada’s support for the rebel groups fighting Gaddafi, pointing out they had a well-developed plan that would transform the country into a democracy. “The one thing we can say categorically is that they couldn’t be any worse than Col. Gaddafi,” said Mr. Baird.

But when Gaddafi was overthrown in the fall of 2011, the various rebel groups refused to surrender their weapons and instead began fighting each other.

The uprising against Gaddafi began in February 2011. But it was NATO warplanes that destroyed large parts of Libya’s military and are now credited with allowing rag-tag militias and assorted armed groups to eventually seize control of the country.

Various nations began the military intervention in Libya on March 19, 2011. Canadian CF-18 fighter jets started their bombing runs on March 23.

Just days before, however, Canadian intelligence specialists sent a briefing report shared with senior officers. “There is the increasing possibility that the situation in Libya will transform into a long-term tribal/civil war,” they wrote in their March 15, 2011 assessment. “This is particularly probable if opposition forces received military assistance for foreign militaries.”

Some officers in the Canadian Forces tried to raise concerns early on in the war that removing Gaddafi would play into the hands of Islamic extremists, but military sources say those warnings went unheeded. Later, military members would privately joke about Canada’s CF-18s being part of “Al-Qaeda’s air force,” since their bombing runs helped to pave the way for rebel groups aligned with the terrorist group.

The Royal Canadian Air Force flew 10% of the missions during NATO’s campaign.

One can quarrel with it or not quarrel with it, but the mission was we would provide air cover for those that were initially subject to Gaddafi’s attacks and ultimately became his overthrowers

At the time of the Libyan uprising, U.S. Adm. James Stavridis, the NATO leader, acknowledged that some of the rebels benefiting from the air strikes could be linked to Islamic extremists. But he said that, overall, the opposition forces were made up of “responsible men and women.”

In September 2014, Prime Minister Stephen Harper defended Canada’s role in Libya, suggesting that neither it nor NATO can be held responsible for the chaos that has since engulfed that country. “One can quarrel with it or not quarrel with it, but the mission was we would provide air cover for those that were initially subject to Gaddafi’s attacks and ultimately became his overthrowers,” Mr. Harper explained shortly before meeting NATO leaders.

“The decision was made at the outset that we were not going to go into Libya (on the ground) per se. It was going to be up to the Libyans to then make the best of the situation.”

Gaddafi was considered a brutal dictator, but in later years he was embraced by Western leaders, who provided his forces with military training and weapons.

Analysts with the Department of National Defence also noted Gaddafi was a staunch ally of the West in the war against Al-Qaeda and Islamic extremism.

His efforts against Al-Qaeda-backed forces and his co-operation with the U.S. in providing information on terrorist networks were highlighted in a number of DND reports from 2002, 2003 and 2006 obtained by the Ottawa Citizen using the Access to Information law.

Gaddafi had his own reasons for helping the U.S. and Western nations in fighting Islamic extremists, since they also represented a threat to his own power.


Find this story at 3 January 2015

© 2015 Postmedia Network Inc.

Britain hid secret MI6 plan to break up Libya from US, Hillary Clinton told by confidant (2015)

Sidney Blumenthal, a long-time friend of the Clintons, claimed David Cameron backed a French plot to create a break away zone eastern Libya

Britain acted deceitfully in Libya and David Cameron authorised an MI6 plan to “break up” the country, a close confidante of Hillary Clinton claimed in a series of secret reports sent to the then-secretary of state.
Sidney Blumenthal, a long-time friend of the Clintons, emailed Mrs Clinton on her personal account to warn her that Britain was “game playing” in Libya.
Mr Blumenthal had no formal role in the US State Department and his memos to Mrs Clinton were sourced to his own personal contacts in the Middle East and Europe.
Nevertheless, Mrs Clinton seems to have taken some of his reports seriously and forwarded them on to senior diplomats working at the highest levels of American foreign policy.
The first of Mr Blumenthal’s Libya memos – which were leaked to the New York Times – was sent on April 8, 2011, as rebel forces struggled to make gains against Gaddafi’s troops, and had “UK game playing” in the subject line.
The memo warned that British diplomats and MI6 officers were maintaining secret back channels with the Gaddafi regime “in an effort to protect the British position in the event that the rebellion settles into a stalemate”.

Mr Blumenthal claimed that MI6 spies were in discussions with Saif Gaddafi, the dictator’s son, “regarding future relations between the two countries if he takes over power from his father and implements reforms”.
The memo also claims that the Libyan rebels were deeply suspicious of Britain and suspected that the UK would be “satisfied with a stalemate” in which Gaddafi or his family stayed in power in part of the country.
Their suspicions were stoked when Gaddafi’s foreign minister, Moussa Koussa, defected to Britain in March 2011, Mr Blumenthal claimed. The rebels apparently saw the defection as evidence that Britain had secret lines of communication with the highest ranks of the Gaddafi regime.
Extract from the email:

Eight minutes after receiving Mr Blumenthal’s email, Mrs Clinton forwarded it on to one of her most senior aides. She did not comment on the allegations about Britain. A week later, she met with William Hague, the then-foreign secretary at a Nato summit in Berlin.
Perhaps unbeknownst to Mr Blumenthal, who was working for Bill Clinton’s global charity at the time and not privy to classified information, the CIA was maintaining its own back channels to Gaddafi.
Michael Morell, the CIA’s deputy director, spoke regularly to Abdullah Senussi, the head of Gaddafi’s internal intelligence service, even as US aircraft were bombing regime forces on the battlefield.
Mr Blumenthal emailed Mrs Clinton about Britain again on March 8, 2012 with the subject: “France & UK behind Libya breakup”.
By this time Gaddafi was dead and his regime had collapsed and a provisional government, the Libyan National Transitional Council, was trying to assert its authority across the country.
Mr Blumenthal told Mrs Clinton that MI6 and its French counterpart, the DGSE, were secretly encouraging rebels in eastern Libya to establish “a semi-autonomous zone” outside the control of the new government.
The plot was allegedly instigated by advisors to the French president, Nicolas Sarkozy, who believed that the new Libyan government was not “rewarding” French businesses for France’s role in overthrowing Gaddafi.
He alleged that MI6 joined in the plan “at the instruction of the office of Prime Minister David Cameron”.
“The French and British intelligence officials believe that the semi-autonomous regime in the eastern city of Benghazi will be able to organise business opportunities in that region,” he wrote.
Extract from the email:

Mrs Clinton seems to have been sceptical about the report and forwarded it on to her aide Jake Sullivan with the comment: “This one strains credulity. What do you think?”
Mrs Clinton’s aides appear unimpressed with the stream of emails coming from Mr Blumenthal and Mr Sullivan replied that the MI6 allegations sounded like “like a thin conspiracy theory”.
Mrs Clinton was asked about the emails during a campaign appearance in Iowa on Tuesday and said Mr Blumenthal had been “a friend of mine for a very long time”.
“He sent unsolicited emails which I passed on in some instances. That’s just part of the give and take,” she said.
On Thursday, a new batch of leaked emails showed that Mr Blumenthal had passed on allegations that MI6 was involved in talks to broker a ceasefire and install Saif Gaddafi in his father’s place.
Saif was one of the most Western of Gaddafi’s children and had strong links to Britain. He studied at the London School of Economics (LSE) and was hosted at Buckingham Palace.

A June 3 email from said the Libyan regime had “opened extremely complicated negotiations with the government of the United Kingdom” over a deal that would allow the Gaddafis “to maintain some level of control” in Libya.
Under the regime’s proposal Saif Gaddafi could take his father’s role as head of state but share power with a cabinet made up partly of representatives from the opposition.
Gaddafi himself would be allowed to go into exile without facing war crimes or corruption charges by the new government.
The initial conversations were apparently carried out by MI6 officers and it is not clear if the talks ever progressed to senior levels of government.
Mrs Clinton did not dismiss the claims and forwarded them on to a senior aide while asking her personal assistant to print them out.
Extract from the email:

The email claims Saif and his circle knew there was “little chance” that the rebels would agree to the offer and suspected MI6 may have engaged in the talks only “as a means of collecting intelligence while protecting British interests in Libya” and had no real interest in a deal.
In any event the plan was never carried out and Saif, was captured by rebel forces in November 2011, a few weeks after his father’s death.
He is now facing trial in Libya on charges that he orchestrated a campaign of terror against civilian populations during the uprising against his father.
The Foreign Office did not respond to a request for comment.
Mr Blumenthal memos have aroused interest in the US because they appear to show a blurring of the lines between Mrs Clinton’s State Department and the Clinton Foundation set up by her husband.
Although he had no role in the State Department, he was working for the Clinton Foundation and various political groups allied with Mrs Clinton, according to the New York Times.
Mr Blumenthal worked in Bill Clinton’s White House and was known for fierce loyalty to both the Clintons and for aggressively confronting their critics.
Aides to Barack Obama prevented Mrs Clinton from bringing him into the State Department in 2009, believing that he would only stir up trouble after the bitterly-fought election battle between Mr Obama and Mrs Clinton.

Raf Sanchez By Raf Sanchez, Washington4:30PM BST 21 May 2015

Find this story at 21 May 2015
© Copyright of Telegraph Media Group Limited 2015

Charlie Hebdo: Wat rest is schaamte en vragen…

De wijze waarop de internationale media over de aanslagen op de burelen van Charlie Hebdo en in de joodse supermarkt hebben bericht, is niet alleen ronduit verbijsterend te noemen maar roept tevens vele vragen op.

De definitie van vrijheid van meningsuiting is in 2015 erg eenvoudig geworden. Als je iets niet doet dan pleeg je censuur, als je iets wel doet dan ben je het goede voorbeeld voor de vrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Dit simplisme tekent de nieuwe wereld orde sinds 2001. Beledigen moet kunnen, helemaal als mediabedrijf, anders pleeg je zelfcensuur. Het te kijk zetten van Mohammed is trending topic. Vragen of dit beledigen iets bijdraagt aan een maatschappelijk debat, of het wel zin heeft in een rechtsorde, noodzakelijk is voor het blootleggen van misstanden of in andere zin belangrijk is, worden niet gesteld.

Hetzelfde mechanisme herhaalt zich bij een aanslag die gelabeld wordt als zijnde terroristisch. Kritische vragen, analyse en beschouwing is niet langer noodzakelijk. De verdachten zijn terroristen, in het geval van moslims worden ze gelabeld als zijnde jihadisten, uitwassen, barbaren of andere demonen. De rol van de overheid, het functioneren van politie- en inlichtingendiensten, twijfel over het verloop van de gebeurtenissen, niets is meer nodig. Het draaiboek ligt klaar.

Charlie Hebdo

Een aanslag vraagt om chocoladeletters, vingerwijzingen en insinuaties. Als er dan ook nog een persoon is die het claimt uit naam van Allah zijn we klaar. Ook dit keer is het gelukkig AQAS, een zijtak van Al-Qaeda, die een schuldbekentenis de wereld heeft in geslingerd met betrekking tot de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo en een joodse winkel van begin dit jaar in Parijs en het hoofdstuk kan worden afgesloten.

Als de aanslag van deze ‘barbaren’ wordt gepleegd op een redactie van een mediabedrijf dan is de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid, onze waarden, de westerse vrije mentaliteit en andere superlatieven in gevaar en moeten wij het ‘kwaad’ uitroeien, van de aarde vegen en andere grote daden verrichten. Zie hier het Charlie Hebdo scenario in herhaling op alle voorgaande aanslagen.

De Amerikaanse president G.W. Bush vatte dit scenario in 2001 simpelweg als volgt samen: ‘If you are not with us you are with the terrorists.’ Vandaar dat Bush niet vervolgd wordt voor de vele Amerikaanse oorlogsmisdaden, maar de Franse komiek Dieudonné wel voor verheerlijking van terrorisme omdat hij ‘Je me sens Charlie Coulibaly’ twitterde. En ook Maurice Sinet die vervolgd werd voor antisemitisme en aanzetten tot rassenhaat in verband met een zin in een column over joden, en vervolgens werd ontslagen door de directie van Charlie Hebdo.

Want dáár zit het onderscheid. Grappen over de Holocaust, jodenvervolging, etc. zouden aanzetten tot haat, grappige tweets over aanslagen zouden terrorisme verheerlijken, maar grappen over de islam zijn vrijheid van meningsuiting en daar zou je vanaf moeten blijven. Cartoons, tekeningen, foto’s, verhalen, opinies, meningen; alles heeft natuurlijk uiteindelijk te maken met de geprefereerde schoonheid van beeld en tekst. Iets kan je bevallen of niet.

Charlie Hebdo zou iedereen op de hak nemen, maar dat lijkt niet echt het geval. Er was een periode dat het blad het gemunt had op vrouwen, want die reageerden zo lekker en sinds de Mohammed tekeningen van de Deen Kurt Westergaard is de profeet kop van jut. De moslims reageren namelijk zo leuk. Niet-blanke Franse ministers, zoals van Justitie Christiane Taubira-Delannon werden als apen afgebeeld, maar het blad ging niet zover om dat met Barack Obama te doen.

In de periode van ‘bring back our girls’ werden de ontvoerde meiden in Nigeria afgebeeld als zwangere bijstandsmoeders die hun uitkering niet kwijt wilden. De tekeningen zouden allemaal een diepere betekenis hebben, een dubbele bodem, maar welke diepere betekenis dan of onderbroekenlol of verhuld racisme wordt niet duidelijk. Het adagium lijkt te zijn dat alles moet kunnen, of eigenlijk toch niet.

Vrijheid van meningsuiting

De essentie van de vrijheid van meningsuiting is echter niet zozeer dat je alles mag zeggen, dan zou ontkenning van de Holocaust en het beledigen van joden ook een recht zijn, maar heeft meer te maken met het tarten van de macht. En daar wringt de schoen, want zijn de moslims aan de macht in de wereld, Europa, Frankrijk, Denemarken, Nederland? Is er een moslimpartij die de absolute meerderheid heeft in enig parlement in Europa? En vanwaar een grap eindeloos herhalen als kleine kinderen op een speelplaats om het jongetje met het keppeltje elke dag te pesten. Is dat allemaal vrijheid van meningsuiting?

Mediabedrijven hebben niet meer recht op vrijheid van meningsuiting dan een willekeurige burger. Elke aanslag of bombardement is er een te veel, elk mensenleven telt. En als er dan getreurd wordt om een aanslag op de vrijheid van meningsuiting zodra de redactie van Charlie Hebdo wordt geraakt, waarom dan geen voorpagina’s met verzet wegens de Amerikaanse aanslagen op de burelen van het mediabedrijf Al Jazeera in Afghanistan (2001) en Irak (2003). Waar waren toen alle zogenoemde voorvechters van de ‘vrijheid van meningsuiting’ en de ‘hoeders van de democratie’? Of gaat het alleen maar om het recht om Allah door het slijk te halen? Dan moet dat gezegd worden, dat heeft namelijk niets met enige vrijheid te maken.

Uiteindelijk heeft vrijheid van meningsuiting en de zogenoemde claim van de journalistiek dat zij de hoeders van de democratie zouden zijn, eerder te maken met de berichtgeving over de aanslag op de burelen van Charlie Hebdo dan met berichtgeving over de vermeende aanslag op ‘onze waarden’.

De berichtgeving over de aanslag zelf is verbijsterend, want als er iets aan de hand is bij elke aanslag waar dan ook in de wereld is dat er vragen moeten worden gesteld bij het optreden van overheden, helemaal als die overheden zelf de straat op gaan om te demonstreren. Als president Kadyrov van Tsjetsjenië honderdduizenden demonstranten tegen de cartoons van Charlie Hebdo op de been krijgt, is dat georkestreerd, maar als in Parijs honderdduizenden de straat op gaan achter een virtuele rij regeringsleiders, ook met een even twijfelachtige staat van dienst als Kadyrov, is dat een spontane uiting van steun aan de ‘westerse waarden’.

De media falen

In de zee van artikelen die na de aanslagen door de media werd geproduceerd, lijkt het alsof je niet kunt zeggen dat je geen Charlie bent of wilt zijn, of dat Charlie eigenlijk een racist is. De berichtgeving was er een van een journalist die bibberend naar de machthebbers rent en vraagt om bescherming, niet van een hoeder van de democratie die meteen vragen opdreunt over een aanslag waar alleen maar vragen over te stellen zijn. Zelfs parallellen met het verleden zouden die vragen moeten oproepen.

De aanslagen in 1995/1996 in Frankrijk op onder andere een gematigde imam, twee metrostations, een joodse school bijvoorbeeld van de zogenoemde Algerijnse groep GIA, Groupe Islamique Armé. De Franse GIA was een product van de Algerijnse geheime dienst, waarbij de rol van de Franse geheime dienst nooit is opgehelderd. Politiek kwam het zowel Frankrijk als Algerije goed uit. De democratisch gekozen Algerijnse moslimpartij FIS werd afgezet, net als in 2013 de moslimbroeders in Egypte en het westen omarmde de Algerijnse dictatuur, net als nu de Egyptische dictatuur.

De aanslagen in Madrid zijn de enige aanslagen die ooit onder een vergrootglas van een parlementaire enquêtecommissie zijn gelegd, met de ene onthulling na de ander tot gevolg. Over een falend beveiligingsapparaat dat explosieven verkoopt aan de toekomstige daders en de andere kant opkijkt als zij hun aanslagen voorbereiden en uiteindelijk uitvoeren.

De meeste aanslagen echter worden niet echt onderzocht. Het komt de politiek goed uit dat het zogenoemde ‘jihadisten’ zijn en de hoeders van de democratie hebben te veel te verliezen om kritische vragen te stellen. Zie ook de moord op Theo van Gogh, waar nu opnieuw een onderzoek naar loopt en waarvan de uitkomst bij voorbaat als vaststaat. Niemand trekt het veiligheidsapparaat in twijfel.

Eigenlijk kun je spreken van eenzelfde Pavlov-reactie als bij het optreden van het Nederlandse leger in het buitenland. Hoeveel burgers zijn er omgekomen tijdens bombardementen of gevechten in Syrië, Irak en Mali van ‘onze jongens’ die samen optrekken met de Amerikanen of de Fransen? Interesseert ons dat soms niet in deze oorlog tegen de terreur? En de Nederlandse jongeren die nu omkomen bij bombardementen, waar zijn zij schuldig aan? Aan het lidmaatschap van een terroristische organisatie en staat daar dan de doodstraf op? Hebben zij een eerlijk proces gehad? En worden mensen die meevechten met de Koerden, de Israëli en elders in de wereld op dezelfde wijze langs de terroristische meetlat gelegd?

Tegen het simplisme met betrekking tot terrorisme en vrijheid van meningsuiting is niet op te boksen, wij capituleren. Want als dat de waarden zijn waar wij voor zouden moeten staan, is schaamte wat er overblijft, schaamte voor zoveel gebrek aan beschaving, voor de teloorgang van waarheidsvinding, voor het gebrek aan kritiek op al die zogenoemde verlichte waarden, schaamte voor zoveel simplisme, iets dat alleen maar tot meer geweld en meer bloedvergieten zal leiden.

Wij hebben slechts vragen over de aanslag op Charlie Hebdo en de joodse winkel, de daders en de handelwijze van het politieapparaat:

1. Waarom is besloten de aanslagplegers niet langer in de gaten te houden? En geldt dat voor allen, ook voor de schoolgaande neef? Werd die surveillance van de twee broers in juni 2014 afgebroken? Waarom is besloten die twee broers en die neef in eerste instantie wel in de gaten te houden? Zijn er ook andere maatregelen geweest tegen of rondom deze personen?

2. Het groepje dat in eerste instantie in de gaten werd gehouden door de inlichtingendiensten, bestond dat uit alleen uit deze drie of vier personen? Of waren er meer? Wie waren de anderen? Waarom hebben anderen uit die groep niets gedaan?

3. Waarom was het de Amerikaanse inlichtingendiensten wel bekend dat de twee broers die de aanslagen hebben gepleegd in Jemen waren geweest en de Franse diensten niet? Of wisten de Franse diensten dit ook? Kunnen de aanslagen vanuit Jemen zijn gepland? Of kan het ook zijn dat de docenten in Jemen hebben gezegd dat ze maar moesten doen wat ze wilden? Is er contact geweest vanuit Frankrijk met Jemen door de aanslagplegers of vanuit Jemen met de broers in Frankrijk? Zijn er naast een videoboodschap bewijzen voor betrokkenheid van de groep in Jemen aan de aanslagen? ISIS/IS/ISIL is verschillende keren genoemd? Was er een link met IS, en zo ja welke? Zijn de broers daar geweest of hebben daar contact mee gehad? Bij of met welke organisatie? Welke training hebben de broers in Jemen of Syrië gehad, hoe lang, met welke wapens? Hoe goed waren ze, gezien de inslagen op de voorruit van de politieauto konden ze goed met hun wapens overweg? Hebben ze daar ook gevochten?

4. Kwam de politieauto die in de Allee Verte onder vuur werd genomen door de aanslagplegers af op een melding van schoten van het eerste verkeerde adres waar de aanslag plegers binnendrongen?

5. Wat was de response tijd van de politie nadat de aanslag plegers op de redactie van het blad Charlie Hebdo enkele mensen hadden doodgeschoten? De aanslagplegers verlieten lopend het pand en liepen naar hun auto in de Allee Verte. Een en ander is gefilmd, hoe lang duurde het voordat de politie aanwezig was? De daders lijken alle tijd te nemen. Hoe is de alarmmelding bij de politie binnengekomen? Wat gebeurde er toen precies?

6. Is er een draaiboek voor dit soort aanslagen? Er moet een draaiboek zijn geweest voor Charlie Hebdo vanwege eerdere aanslagen/bedreigingen. Heeft men zich gehouden aan dat draaiboek?

7. Welke eenheden zijn er gealarmeerd na het alarm bij de politie? Zijn er explosievenexperts geweest? Ligt namelijk voor de hand. Waren ze er niet, waarom dan niet?

8. Waarom loopt de wijkagent op de daders toe? Wat was zijn opdracht? Was hij degene die op de melding binnenkwam? Was hij buurtagent of beveiliger van Charlie Hebdo?

9. Hoe was de standaard beveiliging van Charlie H. door de Parijse politie geregeld? Was Franck Brinsolaro de enige politieman/beveiliger op de redactie? Waren er geen inlichtingen met betrekking tot bedreigingen van het blad en haar medewerkers?

10. Klopt het dat de Algerijnse inlichtingendiensten de Franse diensten voor een aanslag waarschuwden? Als dit klopt, betekent het dat de broers of de neef contact hebben gehad met mensen die contact hadden met de Algerijnse inlichtingendienst. Was dat contact vanuit Frankrijk of vanuit Algerije? Het lijkt voor de hand te liggen dat Algerijnse diensten zich zeer interesseren voor de Algerijnse gemeenschap in Frankrijk. Hoever zitten zij daarin? Wat doen ze precies? Hoe zijn de contacten met Franse diensten? Hoeveel en wat voor mensen runt de Algerijnse dienst in Frankrijk en met welk doel? Werden de broers in dit verband gerund door een inlichtingendienst als informant/infiltrant? Zijn zij voor informatie betaald, en zo ja hoeveel?

11. Zijn de broers door een Franse inlichtingendienst benaderd om voor ze te werken als informant/infiltrant? Zo ja, door welke dienst? Hoe werden ze gerund? Zijn zij betaald voor hun werk voor de diensten? Hoeveel?

12. Welke organisaties van het Syrisch verzet worden gesteund door het Westen en op welke manier? Door wie precies? Amerikanen? Fransen? Welke rol spelen de Fransen en welke organisaties steunen zij? Leiden de Fransen ook mensen op in trainingskampen zoals de Amerikanen in Jordanië? Hebben Franse instructeurs in Syrië ook contacten met Franse jihadisten en wat voor contacten zijn dat dan? Hoe zit dat met Jemen of met Algerije?

13. Hoe bekent was het dat Charlie Hebdo elke woensdag vergaderde? Waarom waren de aanslagplegers in eerste instantie op het verkeerde adres?

14. Waarom verloor de politie de aanslagplegers uit het oog in Parijs na het verlaten van hun auto? Wat zijn de stappen geweest die inlichtingendiensten en politie in Parijs hebben uitgevoerd? Hoe hebben de aanslagplegers de stad kunnen verlaten?

15. Komen de DNA sporen in de zwarte Citroën overeen met die van de broers? Hoe echt is het identiteitsbewijs en waar is het precies gevonden?

16 Wat heeft Hamyd Mourad, de zwager van de broers die aangemerkt zijn als daders, met de aanslag te maken? Tot nu toe waren er steeds twee mannen in beeld. Was er een derde verdachte en waar bevond die zich dan? Waarom kwam Hamyd Mourad in een vroeg stadium in beeld als zogenaamde derde dader? Van wie zijn de gymschoenen die uit de zwarte Citroën is gevallen?

17. Maakt een van de aanslagplegers een militair gebaar als hij de auto in stapt?

18. Rijden ze uit de straat van Charlie Hebdo en gaan op de hoek opnieuw stilstaan? Waarom hebben ze zoveel tijd?

19. Zijn er beelden van de overval op het pompstation? Wat gebeurde daar precies? Waarom hebben de aanslagplegers zich niet verschanst in het station?

20. Kan het zijn dat de twee daders van Charlie Hebdo een auto nodig hadden omdat er nog een ander aanslagdoel was dat verder weg lag? Ligt er iets in de buurt van de plek waar ze werden neergeschoten?

21. Wat zijn exact de bevelen geweest of instructies voor de bestorming van de drukkerij? is er een bevel geweest om de daders te doden? Of is er erg aangedrongen op gevangen nemen?

22. Wat klopt er van het verhaal van de wapenhandelaar in Brussel die de wapens aan de aanslagplegers zou hebben verkocht? Zijn alle in Brussel gekochte wapens teruggevonden, als dat de wapens zijn?

23. Was de supermarkt een hoofddoel? Het lijkt er op dat dat niet zo was. Is er enig materiaal (kaart, plattegrond, aantekeningen) dat kan wijzen op een ander doel?

24. Toen Coulibaly op de agente schoot, was dat omdat hij werd gestoord bij het uitvoeren van een aanslag bij een ander doel dan de supermarkt? Ligt er iets in de buurt van die schietpartij wat een geschikt doel zou kunnen zijn? Bijvoorbeeld woonde daar iemand die een verband heeft met de daders of met Charlie Hebdo?

25. Waarom heeft de zelfmoord van een politie-commissaris niets met het onderzoek te maken? Hoe is het mogelijk dat iemand die depressief is en een burn-out heeft zelfmoord kan
plegen? Wordt er onderzoek gedaan naar de zelfmoord van de man? Waarom pleegde de mand zelfmoord op zijn kantoor?

26. Is er een relatie tussen familieleden van de vermoordde redactieleden en de mogelijke daders? Wat voor relatie is dat dan?

27. En nog veel meer vragen.

Buro Jansen & Janssen

Find this story at 25 March 2015 in pdf

or at 25 March 2015

Manuel Valls a-t-il bloqué des écoutes sur le “clan” Kouachi ?

EXCLUSIF. Avant le 7 janvier, des interceptions antiterroristes demandées par la DGSE et la DGSI auraient été bloquées. Explications.

Depuis plusieurs semaines, l’affaire empoisonnait les relations entre le sommet de l’exécutif et les deux principaux services de renseignements français, la DGSI (Direction générale de la sécurité intérieure) et la DGSE (Direction générale de la sécurité extérieure). Bien avant les attentats contre Charlie Hebdo et le supermarché casher de la porte de Vincennes, les chefs de ces deux services – Patrick Calvar (DGSI) et Bernard Bajolet (DGSE) – avaient fait connaître leur mécontentement.

En cause, selon des sources concordantes : les interdictions de procéder à des interceptions de communications à l’intérieur et à l’extérieur du territoire français, édictées par une proche collaboratrice du Premier ministre Manuel Valls, chargée de les autoriser ou de les interdire, après avis consultatif de la CNCIS (Commission nationale consultative des interceptions de sécurité). Selon les cas qui nous ont été rapportés, ces interdictions préalables ont frappé des écoutes sur au moins une ambassade étrangère en France et sur des “cibles” de nationalité française se trouvant en territoire étranger.

403 ou BMW ?

Dimanche 11 janvier, l’ancien directeur de la DCRI (Direction centrale du renseignement intérieur), avant d’être transformée en DGSI, le préfet Bernard Squarcini, a lâché le morceau lors de son passage dans l’émission Le Grand Rendez-vous Europe 1-i>Télé-Le Monde. Selon ses propos, confirmés au Point par d’autres sources, les services avaient bien écouté l’un des frères Kouachi, “mais ça ne donnait rien, et ensuite intervient le gros dispositif juridique qui existe en France : le président de la Commission nationale de contrôle des interceptions de sécurité (CNCIS) vous dit de vous arrêter parce que l’objectif que vous avez demandé dans cette écoute n’apparaît pas ou n’est pas actif”.

Aux yeux de Squarcini, il s’agit bel et bien d'”une faille du dispositif dans son ensemble”. “Le service de renseignements ne peut travailler qu’avec la boîte à outils qu’on lui fournit. Si vous devez réparer une 403, ça va, si vous devez réparer une BMW, il faut peut-être changer de boîte à outils.”

“Ils sont stricts, limite obtus”

En clair, les services auraient demandé à ce que les écoutes qui leur avaient été accordées sur la “cible” Kouachi soient étendues à son entourage. Cette mesure aurait été refusée. Une source connaissant cette affaire explique : “Ils sont extrêmement stricts, limite obtus. Ils autorisent la cible stricto sensu en appliquant les textes à la lettre : pour eux, c’est l’individu qui peut être écouté, pas le clan. Alors qu’on est en guerre !” Pourtant, les exégètes avaient remarqué que, dans ses rapports d’activité, la CNCIS avait fait évoluer ses textes.

En évoquant ces dernières années des “cibles” et non plus des “lignes” téléphoniques, elle indiquait implicitement que, justement, une écoute pouvait concerner tous les téléphones d’une personne, ses ordinateurs, le tout pouvant être étendu à son entourage. Sauf que ça, c’était avant que le précédent président de la CNCIS Hervé Pelletier, désigné par Nicolas Sarkozy et “démissionnaire”, ne soit remplacé en juin 2014 par Jean-Marie Delarue. Le décret signé du président de la République François Hollande nomme Jean-Marie Delarue pour six ans, jusqu’en juin 2020.

“Des gars madrés”

Fils d’Émile Pelletier, ancien ministre de l’Intérieur du général de Gaulle, Hervé Pelletier fut président de la chambre criminelle de la Cour de cassation. À la CNCIS, il fut un interlocuteur comme les apprécient les services de renseignements, n’aimant rien tant que les “gars madrés, qui connaissent la vie”. Jean-Marie Delarue, conseiller d’État honoraire et ancien contrôleur général des lieux de privation de liberté, est quant à lui un “vrai juriste, engagé dans un rapport de force avec le gouvernement”.

Cet expert connaissant l’affaire estime que Jean-Marie Delarue “veut poser la question de la place de la CNCIS et transformer cette autorité administrative qui fournit des avis consultatifs au gouvernement en véritable organisme de contrôle des interceptions techniques”. Combat de titans pour le contrôle des services…

Guerre souterraine

Dans la technostructure du renseignement français, on évoque une guerre souterraine, très secrète et qui aurait dû le rester, qui opposerait actuellement deux tendances lourdes : d’une part, celle des services qui souhaitent qu’au nom du “pragmatisme” on leur lâche un peu la bride en ces temps troublés ; d’autre part, celle de juristes représentés par le président de la commission des Lois de l’Assemblée et président de la délégation parlementaire au renseignement, le député socialiste Jean-Jacques Urvoas, membre de la CNCIS, en phase avec Jean-Marie Delarue.

Les récriminations des premiers sont fortes à l’égard des seconds. À tel point que les services estiment qu’ils font l’objet de la part de la CNCIS de mesures de pure “rétorsion”. Alors que la pratique du contrôle des écoutes consistait auparavant en un contrôle de conformité a posteriori, elle est passée progressivement à un contrôle a priori. Concrètement, la CNCIS remet son avis avant que l’interception ne soit mise en place. Et, à tout le moins jusqu’à l’attentat contre Charlie Hebdo, ses avis positifs ou négatifs ont toujours été suivis à la lettre par Matignon. Qui n’y a pourtant jamais été tenu…

Des écoutes jamais commencées

Ce point est d’ailleurs rappelé dans un communiqué très inhabituel diffusé le 12 janvier, lendemain de l’intervention de Bernard Squarcini, par la CNCIS. Signé par les trois membres de la commission, à savoir le sénateur UMP François-Noël Buffet, le député PS Jean-Jacques Urvoas et le président Delarue, ce texte, ciselé au millimètre, dément les accusations de Squarcini, mais de façon curieuse. Il souligne que les accusations porteraient sur le fait que des écoutes sur les auteurs des attentats “avaient cessé”, alors même que les services jurent qu’elles n’ont jamais pu avoir lieu. “À aucun moment, la CNCIS n’a manifesté d’opposition dans ces affaires sur des demandes présentées”, affirme-t-elle dans le communiqué.

Des sources bien informées ne citent d’ailleurs pas seulement des affaires de terrorisme, mais aussi d’autres, également récentes et tout aussi étonnantes. La CNCIS s’est repliée aux abris en précisant dans son texte qu’elle n’évoquera ces affaires qu’avec “des autorités publiques, quelles qu’elles soient, dès lors qu’elles sont habilitées au secret de la défense nationale”. Ce qui exclut la presse ! Circulez, y a rien à voir !

Le Point – Publié le 14/01/2015 à 09:29 – Modifié le 14/01/2015 à 11:20

Find this story at 14 January 2015

© Le

Cocaine, rape and leaks: Scandal hits ‘French FBI’

Paris’s powerful criminal investigation force, France’s answer to the FBI, is once again embroiled in scandal. After the missing cocaine and the alleged rape of a tourist, the force’s chief has been deposed after being charged with leaking secret info.

Paris’s powerful criminal investigation unit, known as the Police judiciare, is mired in scandal once again.

In less than a year the force, which is often just referred to as “36 Quai des Orfèvres” – the name of its famous HQ on the banks of the Seine – has been hit by three major scandals – the latest one has even claimed the head of the unit’s chief.

“I thought we’d hit rock bottom, but I was wrong, we’re still digging,” a veteran of the unit, considered “a state within a state” told L’Express newspaper.

Here’s a rundown of the three scandals that has seen the reputation of France’s version of the FBI dismantled in a little over eight months.


This latest scandal is easily the most serious to hit the unit as it resulted in the Bernard Petit, the force’s chief being suspended after he was charged over allegations he leaked details of a probe to a fellow top officer under investigation.

On Thursday, just minutes after the Paris prosecutor’s office said it was charging Petit, the French interior ministry announced his suspension.

The charges against Petit are unprecedented for the force.

Petit is accused of feeding information to Christian Prouteau, the former chief of the GIGN elite police unit, before he was taken into custody in October over a case relating to fraudulent documentation being given to illegal migrants.

Petit was charged with “violating the secrecy of an inquiry and disclosing information in order to impede efforts to investigate and determine the truth”, Paris prosecutors said in a statement.

His chief of staff, Richard Atlan, was charged with the same offence.

Philippe Lemaitre, an official at the National Welfare Association representing police staff, is suspected as having acted as an intermediary for Petit and Prouteau and has been charged with complicity in influence peddling as well as complicity in violating the secrecy of an investigation.

(Bernard Petit, from the Judicial Police. Photo: François Guillot/AFP)


In August last year the force was left red-faced to say the least when it emerged they had lost 52 kilos of confiscated cocaine, worth a cool €2.5 million.

The haul had last been seen on July 23rd but then vanished.

The cocaine was stored in a secure room at the police headquarters but there was no close circuit television in the area. A source close to the investigation said only three people had keys to the room.

At the time many of those working there said they were astounded at the disappearance and said they did not believe it was pilfered.

“It will be a thunderbolt if theft is proved,” said one police source.

Days later a Paris drug squad officer was charged and remanded in custody.

Interior Minister Bernard Cazeneuve described the allegations as “extremely serious” and said the officer had been temporarily suspended.

(A policeman suspected of stealing 52kg of cocaine boards a plane in France. AFP)


This incident in April last year caused outrage in Canada and made headlines around the world.

Four police officers from 36 Quai des Orfèvres were placed under investigation after a Canadian tourist reported at least one of the men took her back to police headquarters in the capital’s centre after a night of drinking in a nearby Irish pub and raped her.

The woman, originally from Toronto and reportedly the daughter of a police chief, was in Paris for a two-week holiday when she says she ran into some officers at The Galway pub

She reportedly agreed to go to the headquarters, but what happened next is at the heart of the allegations. She says the officers, who include a captain belonging to an elite anti-gang unit, sexually assaulted her in an office on the premises.

A source close to the investigation said the woman’s spectacles and stockings disappeared after she filed the complaint.

One officer admitted having sex with the tourist but insisted it was consensual. Days later two elite French police officers were charged with rape.

Once again the interior minister was forced to step in saying the men “would face the full consequences” if found guilty.

The Local/AFP | 6 Feb 2015, 11:14

Find this story at 6 February 2015

Copyright The Local Europe AB

Gaps in France’s Surveillance Are Clear; Solutions Aren’t

PARIS — Last June, Patrick Calvar, the head of France’s domestic intelligence service, faced a decision: continue surveillance on a French Islamist who had been viewed as a potential threat for a decade, or shift limited resources to help monitor a swelling new generation of fighters returning from Syria.

The surveillance on the Islamist, Saïd Kouachi, had turned up nothing for over two years, and monitoring of his younger brother, Chérif Kouachi, had been abandoned the previous year, French officials say. Earlier in 2014, the intelligence service had transferred Saïd Kouachi’s case for several months to the Paris police, a sign that it was no longer considered a priority.

Continue reading the main story

The Paris newsroom of the satirical newspaper Charlie Hebdo, after two brothers walked in with military precision and killed 12 people in the name of Allah.Chérif and Saïd Kouachi’s Path to Paris Attack at Charlie HebdoJAN. 17, 2015 Continue reading the main story

Greg Bellamy 19 February 2015
Lots of Monday morning quarterbacking here. Somebody made a decision. It was the wrong decision. If we hold every decision-marker…
Jon Davis 19 February 2015
For each complicated problem, there is a simple solution (usually proposed by a “conservative”) who mind lives far in the distant past)…
abo 18 February 2015
I prefer a country which respects human rights to one which provides 100% security. But then the U.S. doesn’t even provide 100% security -…
The three-member commission scrutinizing requests for cellphone monitoring by the intelligence agency had signaled that its recommendation would be against further surveillance. And the prime minister, Manuel Valls, was under intense pressure to focus on what seemed to be the more immediate threat emanating from Syria; the previous month, Mehdi Nemmouche, a 29-year-old Frenchman who had fought in Syria, had gunned down four people at a Jewish museum in Brussels.


From left: Mohammed Merah, who shot seven in Toulouse; Mehdi Nemmouche, a Frenchman who killed four in Brussels Credit From left: France 2, via Associated Press; Agence France-Presse — Getty Images
The counterterrorism team reporting to Mr. Calvar, a longtime intelligence official, allowed the surveillance order on Saïd Kouachi to expire. Less than seven months later, the Kouachi brothers burst through the doors at the French satirical newspaper Charlie Hebdo and fatally shot 12 people, setting off a two-day manhunt that involved a third gunman and ended with another five victims and the deaths of all three gunmen.

The decision to drop surveillance of the Kouachis was one in a series of developments that, in the aftermath of the deadliest acts of terrorism in France since Algeria’s struggle for independence in the 1960s, suggests substantial failures or weaknesses in French intelligence and law enforcement.

It also highlights security challenges facing other Western governments, as Denmark was reminded this weekend when a native-born Muslim gunman in Copenhagen killed two people in an attack that had numerous similarities to the rampage in and around Paris last month.

Largely caught off guard by the proliferation of potential threats, they now confront wrenching trade-offs in deciding how and whether to monitor hundreds or thousands of their citizens who are traveling in and out of conflict zones, otherwise making contact with radicals or being inspired by assaults like the one on Charlie Hebdo.

The French government is still in the early stages of reviewing what went wrong in the case of the Kouachis and the third gunman, Amedy Coulibaly, who also fell off the radar of the French authorities after being released from prison last spring.

Current and former officials say the surveillance on the Kouachis had turned up nothing to indicate that they were an imminent threat. They point to the lack of resources to conduct physical surveillance on large numbers of targets, estimating that 25 agents, working in shifts, are required to watch over a single person day and night.


From left: Salim Oman Benghalem, who traveled to Yemen; Peter Cherif, who also traveled there. Credit From left: LeMonde; Benoit Peyrucq/Agence France-Presse
“You can’t follow everyone,” said Bernard Squarcini, who was Mr. Calvar’s predecessor as head of the domestic intelligence agency and was in charge when the Kouachis were placed under surveillance after a tipoff from the United States in 2011. “These were two inactive targets that had been quiet for a long time. They were giving nothing away.”

Others were less forgiving. “Even if you give France a bit of a break,” said one former senior United States counterterrorism official, who spoke on the condition of anonymity to avoid antagonizing an ally, “given what we know, and what the French knew then, these guys should have been high on any list. Especially since they seemed to have all the warning signs: travel to the region, a prison record, a social media profile. What more did they need?”

At the very least, the Charlie Hebdo attack has provoked a fundamental debate about the quality of intelligence gathering in France. Long considered among the best in the world, French intelligence has been troubled by three high-profile failures in four years: Before the Kouachis and the Nemmouche case, there was Mohammed Merah, a French-Algerian whose surveillance had been dropped shortly before he shot seven people in Toulouse in March 2012.

At a time when budget cuts and debates over the balance between national security and personal liberty are making the trade-offs for security forces even more complex, the case of the Kouachis stands out. They were well known to the authorities in the United States as well as France before the radical group known as the Islamic State came on the scene — and they struck just when the authorities had turned their attention to the threat posed by the new generation of jihadists inspired by the group, also known as ISIS or ISIL.

Interviews with current and former French and American officials and other experts provided new details about key moments and the lapses, misunderstandings and turf issues that characterized the case.

The intelligence agencies in France, the United States and elsewhere proved limited in their ability to track potential radicals in countries where they went to fight, train or meet other Islamists.

Continue reading the main story

Graphic: The Links Among the Paris Terror Suspects and Their Connections to Jihad
Although Yemeni officials had tracked a Frenchman they believed to be Saïd Kouachi on a visit to Yemen in 2011 and eventually informed the United States, who passed word along to the French authorities, it was only after the Charlie Hebdo shootings that it became clear that it was actually Chérif Kouachi who had been to Yemen, traveling on his brother’s passport. And the authorities only learned after the shootings, when Chérif spoke by phone to a television station shortly before he was killed in a shootout, that he had met there with the radical American-born preacher Anwar al-Awlaki, a senior Qaeda commander promoting jihad against the West.

As intelligence cooperation has largely dried up in Syria, and has been imperiled in Yemen by the factional fighting there, the challenge of tracking suspects has become even harder.

The intelligence agencies also failed to appreciate how fully radicalized Chérif Kouachi had become, in particular by missing or not recognizing the importance of his association with two other French fighters who were in Yemen in 2011.

As early as 2011, American and French officials had identified at least one other hardened French jihadist traveling in Yemen at the same time as Mr. Kouachi: Peter Cherif, known for his links to Abu Musab al-Zarqawi, the Qaeda leader in Iraq, and for the time he spent in Abu Ghraib prison before returning to France. Mr. Cherif — who, like Chérif Kouachi, had links to the so-called Buttes-Chaumont group of radicalized young French Muslims in northeastern Paris after the American invasion of Iraq in 2003 — is believed to be in Yemen today.

A second Frenchman in Yemen in 2011, Salim Oman Benghalem, who also had ties to members of the Buttes-Chaumont group, was added to at least one United States counterterrorism list last summer, a few weeks after the French government ended surveillance on Saïd Kouachi. Mr. Benghalem is believed by the United States to be fighting in Syria with the Islamic State.

In addition, the authorities failed to update their surveillance methods as their targets grew more sophisticated, raising questions about whether governments have put too much faith in electronic eavesdropping.


From left: Saîd and Chérif Kouachi, Charlie Hebdo assailants. Credit From left: French Police via Agence France-Presse — Getty Images; Getty Images
The electronic surveillance employed in France was limited largely to listening in on cellphone conversations. But Chérif Kouachi, who had previously been arrested based on intercepted phone conversations, was almost certainly aware of the likelihood that his phone was being monitored, reducing if not eliminating the possibility that he would have discussed planning for an attack on it. The agencies handling the cases of the Kouachis had few other legal options for surveillance.

“The phone tapping yielded nothing,” Marc Trévidic, the chief terrorism investigator for the French judicial system, said in an interview. “If we had continued, I’m convinced it wouldn’t have changed anything. No one talks on the phone anymore.”

Finally, France’s counterterrorism efforts are spread among a variety of agencies operating under different authorities that do not always appear to cooperate and coordinate. At least 13 bodies have some intelligence-gathering responsibility — including the main domestic intelligence agency, known by its French abbreviation, D.G.S.I., and its better-resourced foreign counterpart, the D.G.S.E., but also smaller units attached to the Paris police, the national police, the paramilitary gendarmerie, the judicial police and even the customs office.

The Kouachi case was handled primarily by the predecessor of the D.G.S.I., which was only created last May and whose internal reorganization and staff expansion is expected to take five years. A year ago, the agency, then known as the D.C.R.I. and still an adjunct to the national police instead of directly reporting to the interior minister, handed the Saïd Kouachi case over to the intelligence arm of the Paris police. But when the police realized that Saïd had moved to Reims, 90 miles northeast of Paris, his file was returned to the newly created D.G.S.I., which subsequently failed to put its Reims station in charge of the case.

Since the Charlie Hebdo shootings, there have been questions about whether the case might have been better handled by the prosecutorial system that falls under the judiciary, an entirely separate bureaucracy that has broader powers than the intelligence agencies to monitor terrorism suspects.

“Ideally, this should have become a judicial affair,” Mr. Trévidic said. “We can bug homes and track cars and confiscate computers. When we’re worried about someone, we get a warrant and go into their flat. We take what we need and analyze their computers, which is something the intelligence services can’t do.”

Continue reading the main story

The Men Behind the Cartoons at Charlie Hebdo
The Men Behind the Cartoons at Charlie HebdoJAN. 08, 2015

France’s Ideals, Forged in Revolution, Face a Modern Test
France’s Ideals, Forged in Revolution, Face a Modern Test FEB. 03, 2015
Proud to Offend, Charlie Hebdo Carries Torch of Political Provocation
Proud to Offend, Charlie Hebdo Carries Torch of Political ProvocationJAN. 08, 2015

Mayor of Paris Grows Into Her New Role as Comforter in Chief
Mayor of Paris Grows Into Her New Role as Comforter in ChiefFEB. 08, 2015
The surveillance on Saïd Kouachi did alert the security services to an apparent counterfeiting operation he was involved in, selling fake brand clothes and sports shoes. This followed an episode two years ago, when he was fined for importing fake Nike shoes by postal delivery from China.

A few months before the Charlie Hebdo shootings in January, the intelligence unit of the customs police filed a report to the domestic intelligence service, requesting its support, according to a senior official with knowledge of the case. “But they don’t seem to have done anything with that information,” the official said, a lapse that some experts cited in questions about whether the counterfeiting operation might have been used to raise money to buy weapons for the attack.

Mr. Calvar did not respond to questions about the decision not to extend surveillance on the Kouachis. Jean-Marie Delarue, president of the three-member National Commission for the Control of Security Interceptions, which scrutinizes all demands for phone taps, said in an interview that Mr. Calvar and his deputy, Thierry Matta, were the only ones at the D.G.S.I. authorized to sign such requests.

The Kouachi brothers had been known to the authorities since 2004, when Syrian and American officials separately alerted their French counterparts to a Paris-based cell channeling French-born fighters through Syria to Iraq. A year later, Chérif Kouachi was arrested as he prepared to leave on a one-way ticket to become a suicide bomber in Iraq.

He spent 20 months in prison, where he met his future associate, Mr. Coulibaly, and mixed with convicted militants like Djamel Beghal, a jihadist who trained in one of Osama bin Laden’s camps in Afghanistan and was dispatched to France by the No. 3 of Al Qaeda, French prosecutors say, to set up a cell dedicated to targeting American interests.

For years, the Kouachi brothers drifted in and out of different forms of surveillance and, in Chérif’s case, detention. But in November 2011, when American officials informed their French counterparts that Saïd Kouachi had flown to Oman and traveled in Yemen “for a couple of months” that summer, the alert level rose. (One senior European intelligence official said the trip lasted from July 25 to Aug. 10.)


“You can’t follow everyone,” said Bernard Squarcini, left, the domestic intelligence chief when the Kouachis were put under surveillance. They slipped down the priority list under his successor. Patrick Calvar, right. Credit From left: Martin Bureau/Agence France-Presse — Getty Images; Silvere Gerard/Reservoir Photo
The information the Americans passed along had come from Yemeni intelligence and law enforcement agencies, which suspected that Mr. Kouachi had met with local Qaeda handlers, according to two senior American officials briefed on confidential reports, who spoke on the condition of anonymity because of the continuing investigation.

It was possible, the Yemenis told the Americans, that Mr. Kouachi had received training. The information was enough for Washington to place the older Kouachi on a no-fly list and other counterterrorism lists around November 2011. The French were informed and placed both Kouachis under surveillance, Mr. Squarcini said.

At the time, neither American nor Yemeni officials knew that it was actually Chérif Kouachi who had been in Yemen, traveling on his older brother’s passport because he remained under judicial supervision and was not allowed to leave France.

The officials also did not know that in Yemen, Chérif had been in contact with Mr. Awlaki, who that September became the first American citizen to be killed by a drone.

But early on, the French authorities were aware that Peter Cherif was in Yemen at the same time as Mr. Kouachi. Anyone like Mr. Cherif with past links to Mr. Zarqawi, even indirectly, was considered a serious concern, said Louis Caprioli, the deputy head of France’s domestic antiterrorism unit from 1998 to 2004.

In early 2012, after United States counterterrorism officials had done more analysis on Saïd Kouachi and discovered Chérif’s record in France, Chérif was added to the same American no-fly and counterterrorism lists. Again, the French were informed.

But both Kouachis gradually slipped down the priority list as the authorities scrambled to deal with the largely unforeseen effects of the civil war in Syria and the rise of the Islamic State. The number of French fighters returning from Syria was climbing rapidly: Some 1,400 people in France are believed to have either joined the jihadist cause in Syria and Iraq or sought to do so.

By law, the domestic surveillance powers of French intelligence agencies are limited. Wiretaps are still governed by rules drafted in 1991, long before cellphones and the Internet became ubiquitous. French intelligence agencies cannot legally track cars or bug apartments in their own country. Since 2006, they have had some access to the metadata of electronic communications, but they cannot spy on the content of emails.

But all along, there had been an alternative means of tracking the Kouachis. The judicial system has long been active in counterterrorism and has considerable flexibility to open investigations into anyone suspected of potentially carrying out a terrorist act.

Mr. Trévidic, the chief terrorism investigator in the judicial system, said if the domestic intelligence agency had wanted to turn the case of the Kouachis over to him, it probably could have. Since the Merah case in 2012, twice as many terrorism cases have been transferred from the intelligence services to become judicial investigations, he said.

“The tools are there,” said François Heisbourg, a former defense official and counterterrorism expert. “But the authorities did not bring all their tools to bear on people who had exactly the profile they said they were worried about.”

Katrin Bennhold reported from Paris, and Eric Schmitt from Washington. Aurelien Breeden and Laure Fourquet contributed reporting from Paris.


Find this story at 17 February 2015

© 2015 The New York Times Company

Videos show Paris gunmen were calm as they executed police officer, fled scene

IRBIL, IRAQ — The gunmen who attacked the Paris editorial offices of the French satirical magazine Charlie Hebdo on Wednesday appeared to be focused professionals who’d carefully prepared the assault.

Video showing two of the assailants suggests they were well trained, striking their target during its weekly editorial meeting, when most of the publication’s journalists would be gathered in one place.

Other evidence suggests they could be linked to a top French al Qaida operative, David Drugeon, who’s been the target at least twice of U.S. airstrikes in Syria over the last four months.

Witnesses inside the magazine’s offices told the French newspaper L’Humanité that both attackers spoke perfect French and claimed to be members of al Qaida.

Drugeon, who many experts believe was a French intelligence asset before defecting to al Qaida, is alleged to have masterminded a 2012 “lone wolf” attack on French soldiers and Jewish targets in the southern French city of Toulouse. That attack killed seven people before the perpetrator, a French citizen named Mohammed Merah, who French intelligence believes had been trained by Drugeon, was killed by a police sniper after a long, violent standoff with security forces.

Wednesday’s attack killed at least 10 journalists and two policemen, who’d apparently been assigned to guard the magazine because of previous threats made against the publication, including a firebombing in 2011.

The gunmen escaped and were still at large hours after the attack. French authorities said they were seeking three people in the attack.

Witnesses speaking to French television reporters described the attackers as calmly entering the editorial offices of the magazine during its weekly editorial meeting, shooting the victims before declaring “Allahu Akbar” and “We have avenged the prophet,” before quickly and calmly departing the scene before police could respond.

In three videos of the aftermath posted on the Internet by witnesses, two masked gunmen can be seen exiting the building with military efficiency, making coordinated and precise movements indicative of extensive experience and training. Commonly referred to by military professionals as “muscle memory,” the movements reflect the kind of repetitive training that allows someone to efficiently execute tactical movements and maintain fire discipline and accurate marksmanship under the stress of combat.

In one series of photographs, a French police vehicle can be seen with its windshield riddled with bullets in a fairly tight cluster, a pattern that would be nearly impossible for a casually trained beginner to produce with the assault rifles the gunmen were carrying. Though simple to use, the rifles, a variant of the Russian AK-47, tend to be difficult to control when fired on full automatic. But the impact pattern on the police vehicle indicates not just a familiarity with the weapon, but at least a competent degree of marksmanship.

Another video underscores the likelihood that the two were experienced fighters. In it, two gunmen exit the building to board a waiting hatchback sedan when they notice a policeman down the block attempting to engage them as they escape. Without hesitation, the two gunmen shoot the officer, then calmly close on the wounded man as he lies in the street before one of the shooters fires a round into his head from pointblank range.

Again, the calm manner in which the wounded man is murdered before the pair return to the car suggests combat experience or at least extensive training. Both men move quickly but in a very controlled manner. At one point, the lead gunman appears to use a common infantry hand signal to summon his accomplice to his side.

The pair then drive away from the scene, but not before one of the gunmen picks up an object – possibly a shoe – that had fallen from the car as the door opened.

Prothero is a McClatchy special correspondent based in Irbil, Iraq. Email:; Twitter: @mitchprothero

McClatchy Foreign StaffJanuary 7, 2015

Find this story at 7 January 2015


Trafic d’armes : la police judiciaire va-t-elle remonter de l’ultra-droite jusqu’à Coulibaly ?

La garde à vue de Claude Hermant, figure de l’ultra-droite régionale, s’est poursuivie ce jeudi. Selon différentes sources, les enquêteurs s’intéressent à un éventuel lien entre le trafic d’armes présumé et les attentats commis en région parisienne. Pour le moment, rien n’est confirmé officiellement.

L’affaire de trafic d’armes dans laquelle Claude Hermant est en garde à vue depuis mardi a-t-elle une ampleur supplémentaire ? Selon plusieurs sources concordantes, les enquêteurs de la PJ de Lille vérifient si des armes utilisées lors des attentats sanglants en région parisienne peuvent provenir de la filière présumée de cette figure de la mouvance identitaire. Ces éléments sont pour l’instant à prendre avec prudence. Interrogés, le parquet de Lille, celui de Paris, tout comme la PJ et l’avocat de Claude Hermant se refusent au moindre commentaire. Ni confirmation, ni démenti. Un black-out total, de part et d’autre de la frontière, rare et troublant.
Si rien n’est donc encore avéré, un proche du dossier concède que des « rebonds » ne sont pas à exclure dans les investigations, dirigées par un juge d’instruction lillois depuis décembre.
Des armes saisies
Ce qui est sûr, c’est que Claude Hermant et sa compagne sont en garde à vue pour trafic d’armes en bande organisée. Leurs auditions peuvent durer 96heures. Des armes ont été saisies. Mais on ignore leur nature et là où elles ont été trouvées. Plusieurs lieux ont été perquisitionnés. À commencer par la Frite Rit, à Lille, où tous deux travaillent.
Le terrain de paintball, rue de la Vallée à Ennetières-en-Weppes, géré notamment par Claude Hermant, a été perquisitionné mercredi, aux alentours de 10 h. « Il y avait une dizaine de policiers », indique une voisine. Y ont-ils trouvé des armes ? La question reste en suspens. Quant aux propriétaires du terrain, les riverains décrivent « des gens discrets, qui gèrent tout par Internet ». Et le maire avoue ne pas les connaître. Le son de cloche est identique à Comines (B) où la police belge avait déployé les grands moyens, mardi soir. Selon le parquet de Tournai, aucune arme ni explosif n’ont été découverts. Mais des éléments « intéressants pour l’enquête » ont été saisis.
Depuis l’Europe de l’Est
Selon nos informations, la PJ lilloise travaille sur un trafic d’armes remilitarisées en provenance d’Europe de l’Est, notamment de la République tchèque. « Nous sommes dans le cadre d’un trafic d’armes, explique une source judiciaire. Pas dans la sphère terroriste. Rien n’indique que les têtes d’un tel réseau s’intéressent à la destination finale de ces armes, marchandises comme une autre. »
Si cette piste est avérée, elle ne serait cependant pas une surprise. Depuis les attentats, policiers belges et français sont persuadés que certaines armes proviennent d’outre-Quiévrain. Ils s’intéressent à celles utilisées par Amédy Coulibaly, notamment un Skorpio tchèque. Le Français aurait d’ailleurs cherché à s’approvisionner auprès d’un fournisseur belge. Aux enquêteurs de déterminer si le clan Hermant est l’un des maillons, même indirect, de la chaîne.

PUBLIÉ LE 23/01/2015 – MIS À JOUR LE 23/01/2015 À 18:05

Find this story at 23 January 2015


What weapons were used in the Paris terror attacks?

The details of what we do, and do not know, about the weapons used in the recent terrorist attacks in Paris are still far from determined.

We do know that Amedy Coulibaly and the brothers Said and Chérif Kouachi had between them three assault rifles, Soviet-made pistols and a Skorpion submachine gun. It has also been reported that a Tokarev semi-automatic pistol was used by Amedy Coulibaly in his attack on a kosher supermarket. The same weapon was used to shoot and injure a jogger two days earlier on January 7th.

Many media outlets have said that the Kouachi brothers used the AKS-74 Kalashnikov, a weapon produced only by Bulgaria and Romania since 1989. Recent seizures of illicit AKS-74s, both fully functioning and parts thereof, have been reported in Georgia, Kyrgyzstan, Turkey, India and Ukraine.

Yves Cresson, a journalist who works in the same building as Charlie Hebdo, tweeted: ‘We have just found a cartridge in our offices.’However, the Telegraph claims that the bullets found at the Charlie Hebdo office were 7.62 x 39 mm and purchased in Bosnia-Herzegovina. The Telegraph quotes Zivko Marjanac, Bosnia’s deputy defence minister, as confirming the fact that ‘the ammunition used by the terrorists was manufactured in 1986 by Igman Company, a state-owned factory in the town of Konjic south of Sarajevo.’ Mr Marjanac was reported to emphasise the fact that ‘the bullets were manufactured 30 years ago’, and so it would be impossible to explain how they reached France.

The provenance of the bullets might be accurate. However the claimed caliber of the bullets is a curious one, as AKS-74s take the 5.45mm round, not the 7.62mm.

In which case, it might be suspected, as initially claimed by some reports, that the weapons used in the Charlie Hebron attack were actually AK103s – a rifle manufactured in Russia by Izhmash.

The AK103 is not a common weapon. It is used by forces in Pakistan, India and Venezuela – but reportedly mainly by their special forces units. Hugo Chavez was photographed posing with one in 2006.

The AK103 has also been seen across North Africa, notably in Libya and Yemen, possibly coming there via post-Soviet trafficking routes. The AK103 has even been sold openly online on Yemeni Facebook Arms markets.

Screen Shot 2015-01-20 at 14.04.36This Yemeni observation might be insignificant, but Cedric Le Bechec, a witness who encountered the escaping gunmen, quoted Said and Chérif Kouachi as saying: ‘You can tell the media that it’s al-Qaeda in Yemen.’
What is interesting is that the AK103 is not a commonly found assault rifle, even less so in the illegal market. Few media reports cite incidents where it has been seized in illicit transfers.

As for the weapons origins, it has been reported that a Belgian arms dealer sold the Kouachi brothers and Amedy Coulibaly their arms – but what precise weapons he sold has not been confirmed.

This could mean that he did, indeed, sell the terrorists AK103s. Or, far worse, that he sold them other AK rifles and that there is still a cache of arms somewhere in France, waiting to be used.

By Iain Overton on 20 Jan 2015

Find this story at 20 January 2015

© Copyright AOAV 2004-2015

Terrorisme in dienst van de grootmachten (1995, 2005, 2015) 2005

De aanslagen in Londen in juli 2005 versterkten in Europa de vrees dat er meer bommen zouden volgen. De oplopende conflicten tussen aan de ene kant de Europese staten onderling en met de VS aan de andere kant, de steeds ingewikkelder situatie in Afghanistan, Syrië, Libanon en Irak en de meedogenloze concurrentie om de greep op de oliereserves, maken nieuwe aanslagen waarschijnlijk. In Europa en de VS wordt de grote aanscherping van de veiligheidspolitiek, het uithollen van burgerrechten, het uitkleden van rechten van immigranten en asielzoekers sinds 2001 gelegitimeerd met een beroep op terrorismebestrijding.

In Frankrijk bijvoorbeeld werd de alarmfase rood afgekondigd en er wordt voortdurend gewezen op het gevaar van een bloedbad. De potentiële aanstichter is al aangewezen. Het is de Algerijnse GSPC (Groupe Salafiste pour la Prédication et le Combat), een afsplitsing van de beruchte GIA (Groupes islamiques armés), die verantwoordelijk wordt gehouden voor talloze massamoorden in Algerije in de jaren negentig. In Frankrijk zou ze sinds 1995 diverse bomaanslagen uitgevoerd hebben, die negen doden en 200 gewonden veroorzaakten. Journalisten, experts en politici voeren deze pijnlijke herinnering telkens weer op om op het huidige gevaar te wijzen. Ondanks de beklemmende verwachting van nieuwe bomaanslagen is het noodzakelijk om het hoofd koel te houden en de vraag te stellen waarop de officiële aankondigingen gebaseerd zijn en hoe steekhoudend de aangevoerde aanwijzingen met betrekking tot de mogelijke veroorzakers zijn. Vooral bij Algerijnse terreurgroepen zijn er aanwijzingen voor betrokkenheid van de Algerijnse Inlichtingendienst (DRS) en de Franse binnenlandse veiligheidsdienst bij diverse operaties van de GIA in zowel Algerije als Frankrijk

—- —- —- —- —- —- —-
In december 1991 won het FIS, Front Islamique du Salut, de parlementsverkiezingen in Algerije. In juni dat jaar wonnen zij ook al de gemeenteraadsverkiezingen. Het NRC handelsblad kopte op 28 december 1991 “Op nauwelijks een uur vliegen van Europa ontstaat een ‘Iran’”. De toon was al gezet, omdat sinds de oprichting van de FIS in 1988 er gespeculeerd werd over de vorming van een islamitische staat. Sommige woordvoerders van het FIS voegden daar ook harde woorden aan het adres van niet-moslims toe. Dat sommige leden van het FIS druk uitoefenden op andere Algerijnen om mee te doen zal zeker hebben plaatsgevonden, maar dit kan niet de massale steun voor het FIS tijdens de twee verkiezingen in 1991 verklaren. Of de partij zich helemaal zou gaan afsluiten van de Westerse wereld en of er een islamitische staat zou zijn ontstaan is niet meer te zeggen. In januari 1992 volgde een militaire staatsgreep en de arrestatie en verdwijning van tienduizenden vermoedelijk FIS aanhangers. De staatsgreep werd door Frankrijk gesteund. In de jaren die volgden ontwikkelde zich een burgeroorlog tussen het gewapende verzet van de ondergrondse beweging van de FIS, de GIA (Groupes islamiques armés) en later de GSPC (Groupe Salafiste pour la Prédication et le Combat) en het leger. Het verzet kon op brede steun van de bevolking rekenen in het begin, maar gaandeweg leek de GIA zich te verliezen in ongerichte moordpartijen. Veel van die slachtingen werden toegeschreven aan de gewelddadige islamitische strijders, maar een uitgebreid onderzoek heeft er tot op heden niet plaatsgevonden naar de slachtingen.
. —- —- —- —- —- —- —-

De machtsgreep van de Algerijnse generaals in januari 1992, waarmee de verkiezingszege van het FIS (Front Islamique du Salut) verhinderd werd, werd door de politieke klasse in Frankrijk in het algemeen begroet. Maar de daaropvolgende golf van repressie waaraan tienduizenden vermoedelijke FIS aanhangers ten slachtoffer vielen, en vooral de moord op President Diaforese voor draaiende camera’s in juni 1992 hebben duidelijk gemaakt dat de militairen voor niets terugdeinsden om aan de macht te blijven. In Frankrijk botsten twee opvattingen: de minister van Binnenlandse Zaken steunde de Algerijnse generaals zonder voorbehoud, terwijl de minister van Buitenlandse Zaken zich gereserveerder opstelde en pleitte voor een dialoog tussen alle partijen die geweld afzworen. Deze tegenspraak in de houding ten opzichte van het Algerijnse regime had zijn weerslag op de positie van de buitenlandse en binnenlandse inlichtingendiensten van Frankrijk. De DST had steeds goede relaties met haar Algerijnse collega’s gehad terwijl de Franse buitenlandse inlichtingendienst DGSE voorzichtiger was.

Frankrijk aan de zijde van de coupplegers

Frankrijk in het vizier van de GIA

Zonder grondwet en legitieme instituties had het Algerijnse regime des te dringender de hulp van Frankrijk nodig om de internationale steun te herwinnen en van een bankroet gered te worden. Op een krachtige ondersteuning vanuit de VS viel niet te rekenen want die hadden van tijd tot tijd geflirt met een machtswisseling ten gunste van de moslims. De publieke opinie in de voormalige koloniale grootmacht moest echter eerst overtuigd worden van de onvermijdelijkheid van de staatsgreep om de democratie te redden. En het was belangrijk dat de FIS met de GIA vereenzelvigd werd om de grootschalige onderdrukking van de militairen te rechtvaardigen. Tussen 1994 en 1997 werden tienduizenden mensen gearresteerd, duizenden werden slachtoffer van buitenrechtelijke moorden, tussen de 10.000 en 20.000 mensen verdwenen en marteling werd systematisch toegepast. Tienduizenden kaderleden en aanhangers van de FIS vluchtten naar het buitenland en vormden in ballingschap organisaties. In Algerije gingen velen over op de gewapende strijd. Een ondergrondse organisatie die in de beginjaren op een brede steun van de bevolking kon rekenen, mocht vanuit militair oogpunt niet ook nog eens op ondersteuning in het buitenland rekenen. Daarom was het nodig het in ballingschap opererende FIS kader te criminaliseren en te vervolgen. In de herfst van 1993 werkten medewerkers van de DRS met deelname van Marchiani, een naaste medewerker van Pasqua, een operatie uit. Hocine Ougenoune, voormalig officier van de inlichtingendienst, die in de Algerijnse ambassade in Parijs werkte, rapporteert: “General Smail Lamari, Chef van de contraspionage (DCE) kwam naar Parijs om de samenwerking met de DST te bespoedigen. Hij stelde Jean-Charles Marchiani diverse scenario’s voor. Een ervan was een autobom voor de Franse ambassade in Algiers te laten exploderen. Maar Marchiani had Smain ervan overtuigd dat een gijzeling vanuit emotioneel oogpunt beter bruikbaar was en bruikbaarder was voor de media. Hij had geëist dat, om de veiligheid van de toekomstige gijzelaars te garanderen, de organisatie door de inlichtingendienst op zich zou worden genomen zonder de deelname van moslims, ook als die gemanipuleerd of streng gecontroleerd zijn”.

In oktober 1993 werd de ontvoering van drie medewerkers van het Franse consulaat gefingeerd. Na enkele dagen werden ze, nadat Alain Juppé in het openbaar de repressieve houding van Pasqua steunde, weer vrijgelaten. De GIA eiste de verantwoordelijkheid voor deze ontvoering op in een verklaring die ze aan de krant Al Hayat toestuurde. Dit was voor Pasqua het moment om in te grijpen en hij gaf het bevel tot een groots opgezette arrestatiegolf die tot doel had de structuur van de FIS organisatie in Frankrijk af te breken. Tien jaar later bevestigt Marchiani tegenover journalisten deze feiten. Om het netwerk van islamitische activisten beter door te lichten, werden honderden Algerijnse activisten naar Frankrijk gestuurd, officieel om hun collega’s ter zijde staan, maar meestal in een dubbelfunctie omdat ze ook in dienst waren van de DCE, de Algerijnse contraspionage onder leiding van Smail Lamari.

In Algerije had de DRS steeds mee de controle over de GIA overgenomen dan wel eigen cellen opgebouwd die onder deze naam opereerden. Een van de belangrijkste taken van de binnen gesluisde agenten bestond er uit het werkelijke verzet te bestrijden, oftewel dit door steeds gewelddadiger aanslagen in diskrediet te brengen. In Frankrijk zetten agenten van de DRS op soortgelijke wijze groepen op die de bedoeling hadden aanslagen te uit te voeren.

Terwijl in Frankrijk een propaganda offensief woedde die in alle islamitische uitingen terroristische drijfveren toeschreef, vond er een aanslag tegen een Franse instelling in Algiers plaats. In augustus 1994 ontplofte in een nederzetting waarin Franse functionarissen leefden een autobom. Vijf Franse staatsburgers waaronder drie politieagenten kwamen om het leven. Opnieuw eiste de GIA de aanslag op. Voormalige medewerkers van de inlichtingendienst beweerden echter dat de operatie door kolonel Bachir Tartag, chef van de militaire inlichtingendienst georganiseerd werd. Ook dit keer werd er vanuit Franse zijde geen onderzoek gelast, maar Pasqua, die geen gelegenheid naliet de FIS voor de aanslag verantwoordelijk te maken, gaf opdracht tot massale identiteitscontroles die Frankrijk niet meer gekend had sinds de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd: 27.000 personen werden in twee weken tijd gecontroleerd. Voor de eerste keer trad Djamel Zitouni als lid van de GIA op de voorgrond en werd zodoende tot buiten de grenzen van Algerije bekend. De tot dan toe onbetekenende kippenverkoper, die met andere manen in de leiding van de GIA voor de DRS werkte, riep zich in oktober 1994 tot emir uit. Daarop volgde een golf van liquidaties in de geledingen van de GIA die diverse groepen er toe aanzetten de GIA te verlaten en haar te veroordelen. De GIA ontwikkelde zich steeds duidelijker tot een contra-insurgency-guerillagroep in handen van de DRS: terreur, ontvoeringen, bomaanslagen en massamoorden bereikten hun hoogtepunt in de jaren 1995 tot 1997, terwijl het leger tegelijkertijd de controle over opstandige gebieden terugwon.

Ook in Frankrijk zorgde de GIA opnieuw voor angst en onrust. Kerst 1994 werd in Algiers een vliegtuig van de Air France door een commando van de GIA gekaapt. Drie personen werden gedood. Een Franse speciale eenheid bestormde de machine die inmiddels verder gevlogen was naar Marseille en alle kapers werden gedood. Deze operatie stond in directe relatie tot de belangrijke bijeenkomst van een afvaardiging van de Algerijnse oppositie in november 1994 in Rome. Deze bijeenkomst onder verantwoordelijkheid van onder andere de drie belangrijkste partijen van het land, de FLN, FFS en FIS, onder bescherming van de San Egido gemeente, wekte internationaal de belangstelling dit de eerste keer was sinds de machtsgreep van januari 1992 dat een vreedzame oplossing van het conflict in zicht kwam. De slotverklaring van 13 januari 1995 riep het Algerijnse regime op onderhandelingen ter beëindiging van de burgeroorlog te voeren. In de verklaring werd opgeroepen de strijd te beëindigen, de vrijlating geëist van de gevangengenomen leiders van de FIS en alle politieke gevangen en een terugkeer van de grondwettelijke organen en soevereiniteit van het volk. De vertegenwoordigers van de FIS verklaarden af te zien van geweld als middel om aan de macht te komen en het principe van verkiezingen om tot een machtswisseling te komen te respecteren. De Algerijnse militaire leiding en de GIA wezen het “Platform van Rome” categorisch af. In Frankrijk zagen de haviken à la Pasqua, die islamisme gelijkstelden aan totalitarisme zich in de verdediging gedrongen, vooral omdat een groot deel van de politiek verantwoordelijken dit initiatief verwelkomde. Gezien de instemming in Europa en de VS voor dit initiatief most de Algerijnse junta reageren.

Gelijkschakeling van de posities

Toen Jacques Chirac in mei 1995 tot president gekozen werd en Alain Juppé premier werd, vreesden de Algerijnse generaals een koersverandering in de politiek van Frankrijk. Het moment was heikel omdat de Algerijnse coupplegers er op uit waren pseudo-democratische structuren op te bouwen. De al zittende president, generaal Liamine Zeroual, kandidaat van het leger, moest nu “democratisch” gekozen worden en een gecontroleerd kiesproces voor de herinvoering van een parlement en pluralistische gemeenteverkiezingen waren aanstaand. Hocine Ougenoune meldt dat “na de benoeming van Alain Juppé in Matignon het plan van de operationele dienst van de DCE preciezer werd: aan de ene kant moesten diverse hoge verantwoordelijken van de FIS, die naar Europa gevlucht waren, geliquideerd worden en aan de andere kant moesten jonge, gedesoriënteerde moslims gemanipuleerd worden om ze op te zwepen tot aanslagen in Frankrijk. In beide gevallen moest Djamel Zitouni, de “nationale emir” van de GIA, als dekmantel voor deze organisatie de psychologische oorlogsvoering van de DRS in Europa leiden”. Naast de dreigingen die de GIA zelf tegenover Frankrijk uitte, informeerden de Algerijnse veiligheidsdiensten hun Franse collega’s over mogelijke op handen zijnde aanslagen.

Sjeik Abdelbaki Sahraoui en een van zijn medewerkers werden op 11 juli 1995 vermoord. De 85-jarige imam van een Parijse moskee was medeoprichter van de FIS en gold als gematigd moslim die gewoonlijk als gesprekspartner voor de Franse autoriteiten en media gezien werd. Djamel Zitouni eiste de verantwoordelijkheid voor deze moord op. Nauwelijks twee weken later explodeerde de eerste bom in de Parijse metro. Zeven personen overleden, meer dan 80 personen raakten gewond. Nog vijf aanslagen volgden tot oktober 1995. Een verdachte, Khaled Kelkal, werd in het zicht van een camera door politieagenten geliquideerd; Boualem Bensaid werd op 1 november in Parijs gearresteerd. De coördinator van de serie aanslagen Ali Touchent kon echter diverse keren ontkomen. Geen wonder, want volgens kolonel Mohamed Samraoui, voormalig officier van de inlichtingendienst, was Touchent door zijn collega, de DRS-chef in Parijs, in 1993 gerekruteerd om in islamitische kringen te infiltreren. Hij werd in 1995 tot “verantwoordelijke van de GIA in Europa” bevorderd en bouwde onder andere het netwerk in Chasse-sur-Rhône – de thuisbasis van Kelkal – weer op. Abdelkader Tigha, die toentertijd in de centrale van de inlichtendienst in Blida werkte, bevestigde dat Ali Touchent hun man was. “De jonge mannen als Khaled Kelkal wisten niet dat Touchent voor ons werkte. Het was te riskant om de hele groep te manipuleren: in het geval van een arrestatie hadden ze kunnen verklaren dat het kapitein Abdelhafid Allouache van de CTRI geweest was die ons gestuurd had! Wat een schandaal…”.
Ali Touchent kon na het beëindigen van de opdracht onopgemerkt naar Algerije vluchten hoewel hij door de Franse autoriteiten gezocht werd. Drie jaar later werd hij gedood en kon hij niet meer vervolgd worden.
Franse politici wisten heel goed wie de opdrachtgever voor deze aanslagen was. Jean-Louis Debré, de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken die over de doodseskaders geïnformeerd was, vermoedde echter niet dat zijn landgenoten ook getroffen konden worden. Hij besloot de mensen achter de bomaanslagen duidelijk te maken dat ze in het gebruik van de GIA een stap te ver gegaan waren. Hij nodigde midden september 1995 journalisten uit en uitte zijn vermoedens over mogelijke manipulatie van het terrorisme door de Algerijnse diensten. De volgende dag was deze informatie hoofdnieuws van Le Monde. Een voormalige adviseur van Charles Pasqua zei zeer duidelijk tegen journalisten dat de aanslagen in Parijs een door de DRS georganiseerde en gefinancierde operatie voor psychologische oorlogsvoering was.

Daarmee hadden de Algerijnse generaals bereikt wat ze wilden: Franse politieke klasse en de publieke opinie schaarden zich zonder voorbehoud aan de kant van de coupplegers. De Franse positie werd overgenomen door de Europese partners. De oorlog in Algerije kon ongemoeid in naam van de GIA voortgezet worden. In verband met de onvoorstelbare terreur die dagelijks in het land woedde, konden de IMF verplichtingen en de gewelddadige sluiting van honderden bedrijven zonder protesten uitgevoerd worden. Erger nog, honderdduizenden mensen werden door de veiligheidsdiensten ingezette GIA uit hun dorpen verdreven, om de gewapende of ongewapende opstand zijn steun te ontnemen en bevolkten de sloppenwijken aan de rand van de steden.

Binnen enkele jaren sloeg de stemming door terreur en deportatie om. Tienduizenden mannen lieten zich in milities opnemen om aan de zijde van het leger een smerige oorlog te voeren. Vanaf 1996 begonnen de grote massamoorden die tot 1998 duizenden slachtoffers eisten.

Een bijzonder afschuwelijke daad bleef velen in Europa in herinnering: de ontvoering van en moord op de zeven monniken van Tibhirin in maart en mei 1996. Ook hier speelde de DRS – antenne in Blida (en de Franse geheime diensten) een sleutelrol. Toen de internationale verontwaardiging in 1997 vanwege de massamoorden in de roep voor een onafhankelijke onderzoekscommissie leidde, hielpen de Franse politici en intellectuelen om deze te doen verstommen. Tot op de dag van vandaag blijven de meeste moorden en massaslachtingen onopgelost. Toen tenslotte de GIA overbodig werd, verdween ze geleidelijk. Ondertussen is echter welk een nieuwe organisatie opgericht, de GSPC, die echter pas jaren later internationale aandacht kreeg en waarvan wij nog veel zullen horen.

Verhevigde concurrentie tussen de VS en Frankrijk

Al tijdens de grote slachtpartijen van 1007 waren er berichten van groeiende concurrentie tussen de VS en Frankrijk. President Generaal Liamine Zeroual en zijn adviseur Generaal Mohamed Betchine, die algemeen als ‘verzoeners’ werden geportretteerd, leken in de gunst van de Amerikanen te staan. De hardliner Generaal Larbi Belkheir, de eeuwige adviseur van de President en de leiding van de veiligheidsdiensten, kon op de ondersteuning van Frankrijk rekenen. De slachtingen waren teken van een strijd om de macht, om de controle van de Algerijnse grondstoffen en de Algerijnse markt. President Zeroual staakte zijn verzet tegen de hardliners in september 1998 en het leger installeerde Abdelaziz Bouteflika.

Het aanzien van het Algerijnse regime werd dankzij de diplomatieke kunsten van Bouteflika, die in april 1999 als de kandidaat van het leger werd gekozen, verbetert. Bouteflika suggereerde zich van de politieke koers van de deelnemers aan de staatsgreep zou distantiëren, echter zonder de door hen gedicteerde “rode lijn” te overschrijden. Begin 2000 zorgde een aantal onthullingen over de subversieve methodes in de terrorismebestrijding en de massaslachtingen, voor een zeker gevoel van onbehagen bij de generaals. De ontwikkelingen in het internationaal recht, liet het vooruitzicht op vervolging van de folteraars en de verantwoordelijken van de “machine van de dood”, dichterbij komen. Generaal Khaled Nezzar, een van de belangrijkste deelnemers aan de staatsgreep, deed aangifte tegen een onderofficier, die het had gewaagd zijn ervaringen in een speciale eenheid van het leger openbaar te maken. Tijdens de rechtszaak echter, stond het regime terecht en Nezzar verloor. Dit maakt duidelijk dat de overwinning van de Junta van de instemming van haar machtige bondgenoten afhankelijk is. De mensenrechten kwestie kan hen altijd vertaal worden.

11 september en de Amerikaans-Algerijnse vriendschap

Pas met de aanslagen van 11 september veranderde er wezenlijk iets in de houding van het regime. Opeens was Algerije een “partner”, zelfs een “voorbeeld” in de internationale terrorismebestrijding van de VS. De Amerikaanse politici benadrukte keer op keer dat Washington, “wat de strijd tegen het terrorisme aangaat, van Algerije een hoop kan leren”. Deze gedienstige houding van de Supermacht, verhulde nauwelijks het groeiende streven om de hegemonie, van de traditionele invloedssfeer van Frankrijk, over te nemen. De VS hebben vooral de aardoliereserves in de regio op het oog. Om deze veilig te stellen zijn Amerikaanse militaire bases en militaire samenwerking met de legers in de regio nodig. De militaire coöperatie kreeg vanaf 2000 concrete vormen. De opperbevelhebber van het Algerijnse leger, generaal Mohamed Lamari, reisde in februari 2001 naar het Europese hoofdkwartier van de VS strijdkrachten in Stuttgard. Na de aanslagen in Washington en New York werd deze beginnende officiële samenwerking geïntensiveerd.

In December 2002 werd het Pan-Sahel initiatief in de gehele Sahel regio gelanceerd. De ombouw begon na de ontvoering van de Europese toeristen begin 2003. Naast wapenleveranties en de training van legereenheden werden reeds enkele kleine bases in de regio opgericht. Maar de Amerikanen namen geen genoegen met een militaire aanwezigheid. Hun ambities om met het omvangrijke plan om de “Great Middle East” – regio te controleren, zijn nauwelijks verhuld. Tegenwoordig heet het plan: “Middle East Partnership Initiative” (MEPI) en men probeert om met een dicht netwerk van gouvernementele en non-gouvernementele organisaties (National Endowment for Democratie (NED), National Democratic Instiute for International Affairs (NDI), Freedom House, International Republican Institue (IRI), Center for International Private Enterprise (CIPE), e.d.) invloed op de politiek en maatschappij van de diverse landen uit te oefenen. De VS suggereren de politieke economische en sociale hervormingen in de regio van Marokko tot Pakistan te ondersteunen.

Gezien het Amerikaanse offensief in het achterland van Frankrijk, doet die weer moeite om de decennia oude betrekkingen met Algerije opnieuw nieuw vorm te geven. In het vervolg van een aantal reizen van delegaties van ministers en managers, kwam in maart 2003 ook President Jacques Chirac naar Algerije en sloot daar met zijn collega Bouteflika de ‘Verklaring van Algiers’ af. Deze intentieverklaring beoogd een omvattend samenwerkingsverdrag op politiek en militair vlak tussen de twee landen. Een vriendschapsverdrag, dat vaak met het Duits Franse vriendschapsverdrag wordt vergeleken, is voor 2005 gepland, maar de ondertekening is verschoven.
Twee gebeurtenissen moeten de Amerikaanse militaire aanwezigheid als terrorismebestrijding in de regio rechtvaardigen: De ontvoering van de Sahara-toeristen begin 2003 en de aanval op de militaire basis van Lemghity in Mauretanie op 4 juni 2005. Het eerste voorval was reden tot het inrichten van een VS basis en een afluisterstation, met 400 militairen, in de buurt van Tamanrasset. Het tweede voorval gebeurde precies tijdens de grootste Amerikaanse legeroefening sinds de tweede wereldoorlog van 6 tot 26 juni 2005 plaats. Aan de operatie Flintlock namen ca. 3000 soldaten uit acht landen in de regio deel.
De ontvoering van een aantal groepen toeristen in het voorjaar van 2003 werd de GSPC aangerekend. De vraag is echter, in hoeverre de geheime diensten deze gepland en tot op zekere hoogte ook uitgevoerd hebben. Sleutelfiguur in deze operatie is Amari Saifi, alias al-Para, die graag als de “Bin Laden van de woestijn” wordt genoemd.

El-Para en de ontvoering van de Europese Toeristen

De carrière van al-Para is niet buitengewoon en duid al op mogelijke contacten tussen de GSPC en de Algerijnse geheime dienst. Hij wordt meestal als voormalig parachutist gepresenteerd, die tot de garde van Generaal Khaled Nezzar, voormalig minister van defensie, behoorde. Hij deserteerde in 1991 of 1992 en volgens de website Centre de recherche sur le terrorisme depuis le 11 septembre 2001 zou hij zichzelf in 1994 bij de autoriteiten hebben aangegeven. Hij werd een aantal keren in begeleiding van de reeds beschreven Overste Athmane Tartag gezien. Na een driejarig verblijf in het Amerikaanse Ford Bragg, het opleidingscentrum van de Green Berets, zou al-Para volgens de Algerijnse pers in 1997 wederom gedeserteerd zijn. De grootste actie die hem als een van de verantwoordelijken van de GSPC aangerekend wordt, was een hinderlaag op 4 januari 2003 in het oosten van het land , waarbij 43 soldaten werden gedood. Internationale opzien baarde al-Para, met de ontvoering van de Europese toeristen, waaronder 16 Duitsers. Hoewel hij in geen enkel organogram van de organisatie genoemd is, wordt al-Para nu als de Nr. 2 van de GSPC omschreven. Gedurende lange tijd was niet duidelijk wie de Sahara bezoekers had ontvoerd. De actie was niet geclaimd en er waren geen eisen bekend. Na een wekenlange odyssee in de woestijn, die kennelijk door het Algerijnse leger, maar ook door Europese en Amerikaanse geheime diensten werd gevolgd, heeft het Algerijnse leger een groep gijzelaars in mei 2003 bij een spectaculaire actie bevrijd. Terwijl officieel over meerdere doden onder de ontvoerders wordt gesproken, hebben de bevrijde Gijzelaars geen enkele dode gezien. Sommigen berichtten ook de indruk te hebben gehad, getuige te zijn van een geënsceneerd scenario. De ontvoerders lukte het om met een tweede groep naar Mali te vluchtten, waar pas in augustus 2003 de slachtoffers tegen een losgeld werden vrijgelaten. Volgens de Algerijnse pers bewapende al-Para zijn mannen met de opbrengst en lukte het ondanks het internationale arrestatiebevel en de Amerikaanse militaire aanwezigheid om te ontsnappen.

Interessant is, dat in juli van dat jaar, een Algerijnse krant schreef over de Amerikaanse plannen om in het zuiden van het land een militaire basis te bouwen. Deze zou precies in dat gebied worden gebouwd, waar de toeristen werden ontvoerd. De VS strategen claimden dat de Sahel-zone het terugtrekkingsgebied van al-Qaida strijders was geworden. In Maart 2004 verklaarde Generaal Charles Wald, plaatsvervanger opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa (Eucom), dat al-Qaida activisten zouden proberen, “in Noord-afrika, in de Sahel-zone en de Maghreb” voet aan de grond te krijgen. “Ze willen daar een terugtrekkingsgebied zoals in het Afghanistan onder de Taliban heerschappij inrichten. Ze hebben een veilig oord nodig om zich opnieuw te groeperen, uit te rusten en nieuwe leden te rekruteren.” Maar wie zijn de strijders in de regio? Al-Para en de GSPC, waarvan werd beweerd dat ze contacten met al-Qaida hebben. Noch heeft de GSPC deze verbinding ooit gemeld, noch bleken de aanwijzingen voor een organisch verband stand te houden: Het belangrijkste “bewijs” zou een videoband zijn die bij een vermoedelijke afgezand van al-Qaida in Algerije is gevonden, nadat deze in september 2002 is vermoord. Deze “vondst” maakte het voor de Algerijnse regering mogelijk om de GSPC op de Amerikaanse lijst van terroristische organisaties in het buitenland te laten staan. Later gaven drie overlopers van de GSPC toe, dat deze video, waarop de Algerijnse Salafisten de ondersteuning door al-Qaida wordt beloofd, door de GSPC zelf zou zijn opgenomen. Maar daar had niemand meer interesse in, de verbinding tussen de twee organisaties was immers vastgesteld.

Ondertussen kon al-Para zich vrij van Mali, over Niger naar Tsjaad bewegen, waar hij uiteindelijk door een rebellengroep in Tibesti in maart 2004 werd gearresteerd. Niemand lek zich meer voor de Bin Laden van de woestijn te interesseren, ondanks dat bijvoorbeeld de Duitse regering een internationaal arrestatiebevel had uitgevaardigd. De Amerikanen gingen zelfs zo ver, dat ze beweerden dat “al-Para en zijn kompanen zo snel mogelijk door de Algerijnse autoriteiten gepakt en voor het gerecht gebracht zou moeten worden.” Alles wees erop dat al-Para weer snel vrij zou moeten komen, want de GPSC was “de enige reden voor de Amerikaanse aanwezigheid in de regio. Enkele besluiten zouden opnieuw bekeken moeten worden, in het geval dat al-Para wordt gedood en zijn dood officieel bevestigd, of als hij wordt gevangen en aan een andere staat uitgeleverd.”
Tenslotte wordt al-Para op 27 oktober aan de Algerijnse autoriteiten uitgeleverd en niemand weet waar hij zich op dit moment bevindt. Officieel zit hij vast, maar hij verscheen niet op zijn meermaals verdaagde rechtszaak op 25 juni 2005. Het gerecht veroordeelde hem bij verstek tot levenslang en beschouwde hem als “afwezig”! De gerechtvaardigde vraag is nu, of de DRS er belang bij heeft hem te beschermen en hem daarom niet aan het gerecht overlaat.

Wordt Frankrijk het nieuwe doelwit van de GSPC?

Op 26 juni 2005 kondigde de franse kant Le Monde aan dat de GSPC Frankrijk bedreigde. Een brief van de Emir, Abdelmalek Droukdal aan al-Zarkaoui van 14 oktober 2004 zou door de Amerikaanse geheime dienst zijn onderschept. Hij zou hierin de chef van al-Qaida in Irak oproepen “bij de doelwitten van de Gijzelaars in Irak ook de Fransen te betrekken”. De GSPC “wil elke vorm van druk op Frankrijk uitoefenen” vanwege haar “bemoeienissen met de bevrijding van de 32 Europese toeristen, die in 2003 in de Sahara ontvoerd werden.” De druk dient er ook voor om de bevrijding van al-Para en andere gevangenen van de GSPC in Algerije te bewerkstelligen.
De meldingen overstelpten elkaar, conflicteerden met elkaar en werden steeds meer gericht op Frankrijk. Zo schreef bijvoorbeeld Le Figaro op 23 juli dat in de onderschepte brief van de GSPC Chef, de ontvoeringen in Irak worden voorgesteld om zo de vrijlating van gevangen moslims in Frankrijk af te dwingen.
Zowel Le Monde als Le Figaro gaven aan dat de brief door Abdelmalek Droukdal zou zijn opgesteld. Echter geen van beide gerenommeerde balden merkte op, dat het Algerijnse ministerie van defensie reeds op 20 juni 2004 in en verklaring de dood van Droukdal alsook van Nabil Saharoui, de toenmalige Emir van de GSPC en andere leden, bekend heeft gemaakt. Deze melding van door de gehele Algerijnse pers overgenomen en Radio France International verspreidde haar op 21 juni 2004. De Algerijnse pers kondigde wederom zonder navraag op 7 september van hetzelfde jaar, de nominatie van de nieuwe Emir aan, geen ander, dan diezelfde Droukdal! Wie de levensloop van de diverse Emirs van de GSPC volgt, weet, dat dood en wederopstanding geen uitzondering zijn.
Op 14 oktober 2004 beweerd de GSPC in een communiqué op haar website, dat de franse geheime dienst bij de arrestatie van Abderrezal al-Para door de rebellengroep MDJT uit Tsjaad een rol gespeeld heeft. Die laatste wordt opgeroepen om de GSPC man weer vrij te laten. Hoe verklaard zich het toeval van de datum van tussen het communiqué van de GSPC en de door de Amerikaanse geheime diensten onderschepte brief? Nog curieuzer is de toestand, dat in de op 14 oktober door Le Monde geciteerde brief, de vrijlating van al-Para in Algerije wordt geëist, terwijl deze pas 27 oktober aan Algerije wordt uitgeleverd!
Gezien deze tegenstrijdigheden is het moeilijk de bewijzen geloofwaardig te achtten. Maar ten opzichte van de publieke opinie zijn deze aanwijzingen voldoende om de “reactivering” van de GSPC netwerken in Europa te bezweren en de vrees voor aanstaande aanvallen te aanzien van de aanstaande vrijlating van moslims uit franse gevangenissen te laten groeien.

Heeft de VS de touwtjes in handen?

De aanvallen op de militaire basis van Lemgheity in Mauretanië

De militaire basis van Lemgheity van Mauritanië aan de grens van Algerije en Mali werd in de vroege ochtend van 4 juni door een gewapende groep aangevallen. De groep, die uit 100 tot 140 man bestond, was volgens bronnen in Mauritanië met een tiental voertuigen opgerukt om de basis, waarin 50 soldaten gestationeerd waren, aan te vallen. Vijftien soldaten uit Mauritanië en vijf aanvallers werden gedood, 20 soldaten raakten gewond en twee soldaten werden vermist. De regering van Mauritanië kwam snel met een verklaring waarin de verantwoording voor de aanval bij de Algerijnse GSPC werd gelegd.

Hoe kan een colonne van twaalf voertuigen zich verplaatsen in een zone die twee dagen later toneel zou zijn van de grootste militaire oefening onder leiding van de VS? Hoe kan een zo grote groep mannen en voertuigen zonder een spoor weer verdwijnen? Het is aannemelijk dat satellieten deze regio scherp observeren, vooral omdat de kazerne een belangrijke strategische positie inneemt en in een gebied ligt waarin vermoedelijk aardolievelden liggen. In het
Bassin de Taoudenni, waarin het plaatsje Lemgheity ligt, concurreren oliemaatschappijen, vooral het Australische Woodside en het Franse Total. Op de website van de GSPC werd de aanval bejubeld, maar de onjuistheden over details van de operatie aan de ene kant en de opgave van de precieze achternamen van vermoorde officieren aan de andere kant, roepen twijfel op over de vraag wie er achter deze operatie zit.

In een onderzoek van een mensenrechtengroep uit Mauritanië naar de aanval, werd de nadruk gelegd op banden tussen leden van de GSPC en de smokkelaars in Mauritanië die weer nauwe banden met de president onderhielden. De schrijvers gaan zelfs nog een stap verder:”De mogelijke deelname van de groep van Belouar [van de GSPC] aan de operatie van Lemgheity bevestigt het vermoeden van een geheime instemming van de inlichtingendiensten van luitenant Ould Taya. Met het plan om arme, slecht bewapende soldaten te doden, zou gepoogd zijn bewijs te leveren van het bestaan van terroristische dreiging in Mauritanië.”

Voor de regering van de VS is deze aanval een welkome aanleiding hun eerzuchtige plannen in de regio te rechtvaardigen: het « Trans Sahara Counterterrorisme Operatie », waarvoor het Pentagon een half miljard dollar ter beschikking stelt. Het opperbevel van dit initiatief bevindt zich in Dakar en bestaat uit eenheden van Algerije, Senegal, Tsjaad, Tunesië, Marokko, Niger, Nigeria en Mali. De Flintlock manoeuvres in juni 2005 vonden in diverse landen plaats onder leiding van speciale Amerikaanse eenheden. Het doel van deze oefeningen, waarvan er meer volgen, is de strijd tegen terrorisme, mensen-, wapen- en drugshandel.

Twee maanden na de aanval op de kazerne van Lemgheity en een maand na het einde van de militaire oefeningen in de regio werd Mauritanië. op 3 augustus door een staatsgreep overvallen. De coupplegers, onder leiding van de chef van de presidentiële garde, kolonel Mohamed Ould Abdel-Aziz, zouden meer op de hand van de Fransen zijn dan van de Amerikanen, die de afgezette president Ould Sid’Ahmed Taya steunden. De afgezette president onderhield diplomatieke betrekkingen met Israël, accepteerde diensten van hen op militair vlak en sprak zich uit voor de invasie in Irak, een houding waarmee hij in Mauritanië. op veel kritiek stuitte. De coup werd opgevat als een tegenslag voor de politiek van de VS en kan een rem zetten op de politieke en militaire expansiedrift van de VS in die regio, een ontwikkeling die Frankrijk met argwaan volgde.

De ontvoering en moord op twee Algerijnse diplomaten in Irak
Intussen had nog een gebeurtenis vermoedens over de mogelijke betrokkenheid van inlichtingendiensten bij terroristische operaties versterkt. De ontvoering en moord op twee Algerijnse diplomaten in Irak eind juli 2005 is nog steeds met raadselen omgeven. Veel aanwijzingen duiden er op dat ze niet het slachtoffer werden van vergelding van het “Irakese verzet”. De Algerijnse pers had hierover ongebruikelijke berichten gepubliceerd, die in het licht van de spaarzame informatie over de omstandigheden over de omstandigheden van de operatie vragen oproept over de opdrachtgevers.

Op 21 juli 2005 werden twee Algerijnse diplomaten in Bagdad in de veiligheidszone al-Mansourah ontvoerd. Sinds de invasie in Irak door de Amerikaans Britse troepen werden de eigenlijke ambassadewerkzaamheden vanuit de Algerijnse ambassade in Jordanië geleid. Ali Belaroussi en Azzedine Belkadi waren in Irak officieel verantwoordelijk voor het behartigen van de belangen van de Algerijnse gemeenschap die uit ongeveer 300 mensen bestaat. Belaroussi was sinds twee jaar in Bagdad, Belkadi was net een maand ter plekke.

De Algerijnse regering scheen ernstig geschokt te zijn door de gijzeling, hoewel in de voorafgaande weken meer diplomaten ontvoerd of aangevallen waren. Des te verbazingwekkender was het bericht dat de beide mannen ongewapend waren en ook niet vergezeld werden door lijfwachten. De Algerijnse pers maakte melding van de verantwoordelijkheid van al-Zarkaoui en de medeverantwoordelijkheid van de GSPC voordat de ontvoerders iets van zich hadden laten horen. Een brief van de groep van al-Zarkaoui waarin de verantwoordelijkheid werd opgeëist, en waarvan de echtheid niet bevestigd kon worden, verscheen twee dagen later, op 23 juli op het internet. De brief ging alleen in op de ontvoering van Belaroussi. De groep noemde geen eisen, maar rechtvaardigde de daad ermee dat Algerije diplomatieke betrekkingen met het bezette Irak onderhield en geen gehoor had gegeven aan de oproep Irak te verlaten. De GSPC publiceerde tegelijkertijd op haar website een persbericht. Die bevatte echter niet, zoals de pers beweerde, de eis om al-Para vrij te laten (denk er echter aan dat in de blijkbaar onderschepte brief van de emir van de GSPC, al-Zarkaoui aangeraden had in Irak ontvoeringen op te zetten, zie boven). Daarentegen veroordeelde de GSPC de dubbele moraal van de Algerijnse regering omdat “ze haar ondersteuning van de kruisvaarders verdoezelde en steun voor het Irakese volk voorwendde” maar “tegelijkertijd dit volk verraadde door het afvallige Irakese bestuur te erkennen”.

Op 26 juli verscheen een video opname op het Internet. Beide gijzelaars werden na elkaar geblinddoekt getoond – een ongebruikelijke praktijk – en zeiden hun namen. Tegelijkertijd verspreidden de ontvoerders via forums op het Internet een door een zekere Abou Maïssara El-Iraqi getekende verklaring waarin gesteld werd dat een “islamitische rechtbank” ze ter dood veroordeeld had. De bekentenissen van de gijzelaars werden op een later tijdstip openbaar gemaakt. De GSPC van haar kant gaf een brief uit waarin noch een logo, noch een datum, noch een ondertekening stond. In de brief verwelkomde ze de ontvoering en raadde ze de ontvoerders aan om de gijzelaars te verhoren, vooral Azzedine Belkadi, die volgens hen een agent van de inlichtingendienst was en die betrokken was geweest bij de massamoorden in Rais en Benthala in 1997. De zaak werd nog ingewikkelder door de berichten uit Irak dat de video en de aankondiging van het doodsvonnis mogelijk niet uit dezelfde bron kwamen. Veel journalisten vermoedden dat de beide diplomaten in de handen waren van Algerijnse Jihadstrijders in Irak. Door de opeenhoping van tegenstrijdige informatie ontstond steeds met de verdenking dat verschillende groepen, misschien vanuit veiligheidsdiensten, bij de zaak betrokken waren.

Op de middag van 27 juli werd via dezelfde website als waarin de verantwoordelijkheid werd opgeëist en de video gepubliceerd werd een door Abu Maissar ondertekende verklaring uitgegeven die de moord op Belaroussi en Belkadi bevestigde. Er werd tegen de verwachting in geen video verspreid. Meteen nadat hun dood was aangekondigd organiseerde de Algerijnse ministerie van Buitenlandse Zaken een persconferentie waarin de aankondiging van de dood van de beide mannen overgenomen werd. Hoe kan de Algerijnse regering na enkele uren met zekerheid de dood van de beide diplomaten bevestigen als in de dagen ervoor steeds weer de authenticiteit van de boodschappen op Internet ter discussie stond?

De minister van Buitenlandse Zaken maakte bekend dat de ontvoerders twee keer geprobeerd hadden contact op te nemen met de Algerijnse overheid, zonder succes. De volgende dag publiceerde de GSPC een persbericht, waarin zij de moord op de diplomaten goedkeurde. Volgens de Algerijnse pers is de Algerijnse ondergrondse organisatie mede verantwoordelijk voor de voltrekking van het doodsvonnis. Ze werd beschouwd als een verlengstuk van al-Qaida in Marokko, maar de beschuldigingen gingen nog verder. Er werd beweerd dat hun leden deel hadden genomen aan de actie.

Een andere, goed geïnformeerde Algerijnse krant schreef een paar dagen van te voren over de identiteit van de Jihadstrijders: “Volgens een anonieme Algerijnse bron heeft de GSPC sinds de Amerikaanse invasie Algerijnse vrijwilligers via Syrië naar Irak gebracht. Zij dienden bij de Salafisten te infiltreren die het al-Qaida netwerk ondersteunden of hun opleiding wilden uitbreiden voor ze naar Algerije terugkeerden”. Het is hoogst ongebruikelijk om op deze manier in te gaan op de activiteiten van oppositiegroepen en het kan wijzen op activiteiten van de geheime diensten.

Andere Algerijnse kranten zetten dit vermoeden nog meer kracht bij. Zij brachten de ontvoering en moord op de twee mannen in verband met het Amerikaanse streven naar hegemonie in de regio. Een artikel wees op het persbericht van het presidium van de Republiek van 27 Juli, waarin gewaarschuwd werd voor het beschuldigen van verkeerde personen voor de moord op de twee diplomaten. De journalist benadrukte dat het persbericht het begrip ‘agressie’ hanteerde en niet ‘aanslag’. In diplomatentaal wordt daarmee het handelen van een staat aangeduid en niet het handelen van een terroristische groep. Andere kranten berichtten dat de moord van de twee diplomaten in verband stond met het voornemen van de president om een generale amnestie uit te vaardigen. De moord werd ook in een globale context gezet. De grootmachten zouden invloed willen uitoefenen op de aankomende ‘nationale verzoening’.

De achterliggende redenen van dit verbazingwekkende commentaar van de Algerijnse pers blijven onduidelijk. Het is opmerkelijk dat in een sfeer waarin het terrorisme en het verband tussen de GSPC en al-Qaida benadrukt wordt, officiële verklaringen doen vermoeden dat iets niet volgens plan is gebeurd. Is het denkbaar dat een geënsceneerde ontvoering werd georganiseerd door een fractie van de Algerijnse geheime dienst met goedkeuring of medewerking van een grootmacht om druk uit te oefenen op de Algerijnse staat en dat deze slachtoffer werd van hun eigen ‘spel’? Dat zou kunnen verklaren dat enerzijds het scenario van te voren bekend was en anderzijds de omvang van de verontwaardiging na de dood van de diplomaten zo groot was. In ieder geval verdween kort daarna de webpagina van de GSPC!

Om de verwarring op te voeren (binnen een week zouden al-Zarkaoui en de GSPC drie persberichten gepubliceerd hebben), kwam op 30 Juli al-Zarkaoui persoonlijk met een nieuwe verklaring. Hij verzekerde nog voor de ontvoering nog voor de moord op de twee Algerijnse diplomaten (en op de Egyptische diplomaat, wie twee weken eerder hetzelfde lot was beschoren) verantwoordelijk te zijn.

Als het nationale belang onderworpen wordt aan internationale druk

De boven beschreven operatie roept meer vragen dan antwoorden op. Desondanks valt er uit de gebeurtenissen af te leiden, dat dit complexe voorval niet te reduceren valt tot een conflict tussen een staat, in dit geval Algerije, en gewapende groepen, de voormalige GIA, nu de GSPC. Naar alle waarschijnlijkheid dienden deze groepen als instrument van verschillende machten. Er valt te vrezen dat in het licht van het toenemende conflict tussen Frankrijk en de VS in de Marokko regio meer aanslagen zullen volgen. Of operaties door de geheime dienst ook ingezet worden om de politiek van de Algerijnse staat te beïnvloeden is onduidelijk.

Dat president Bouteflika, die tien maanden geleden een algehele amnestie aankondigde, uiteindelijk twee weken na het voorval in Irak een ‘handvest voor vrede en verzoening’ aankondigde, roept vraagtekens op. Dit handvest verschilt qua status nauwelijks van de wet van de ‘burgerlijke eendracht’ uit 2000. In deze wet wordt gratie en straffeloosheid van de leden van gewapende groepen beoogd die zichzelf bij de autoriteiten aangeven en geen bloedbaden, verkrachtingen of bomaanslagen hebben gepleegd. Ze mogen echter niet meer politieke actief zijn. Dit handvest omvat ook een lofzang voor het Algerijnse leger en alle krachten, die het ‘terrorisme’ succesvol hebben bestreden.

Sommigen zien daarin het plan om militairen en andere inlichtingendiensten te vrijwaren van elke verantwoordelijkheid voor hun daden. Geconstateerd moet worden, dat de charta geen wettelijke bodem biedt voor de amnestie van hun misdaden. Bouteflika gaf toe dat de machtsverhoudingen geen verdere concessies toelaten. Betekent dat een algemene amnestie, die voornamelijk het leger van dienst zou zijn, internationaal niet verdedigbaar is? Bestaat de deal eruit de meest vooraanstaande militairen, verantwoordelijk voor de staatsterreur, geleidelijk aan eervol uit het politieke circuit terug te trekken in ruil voor kwijtschelding van strafvervolging?

Algerije neemt vanwege de geografische ligging, de hulpbronnen en menselijke mogelijkheden een gunstige plaats in de ‘verdedigingsstrategie’ van de VS in haar visie over de integratie van Marokko. De nagestreefde modernisering en professionalisering van het Algerijnse leger gaat gepaard met het Amerikaanse ‘Middle East Partnership Initiative’ (MEPI), dat claimt maatschappelijke veranderingen te steunen. Een opgekrikte staatsklasse, waarin geen generaals te vinden zijn, hoort net zo bij het imago dat Algerije voor zichzelf wil creëren als de diverse campagnes, die de eisen van de wereldhandelsorganisatie en het IMF moeten waarmaken.

Er zijn echter nog een aantal hindernissen, die volgens de VS uit de weg geruimd moeten worden om Algerije de rol van regionale macht toe te staan. Het decennia lang durende conflict met Marokko over de West Sahara wordt gezien als een rem, waarmee de VS zich momenteel bezig houdt. Met betrekking tot de Amerikaanse politiek tegenover Irak heeft Algerije altijd een voorzichtige houding ingenomen. Zij hebben jarenlang het embargo omzeild en pleitten nu voor een terugtrekking van de militairen van de coalitie uit het bezette land. De solidaire houding van Algerije ten opzichte van de Palestijnse strijd wordt tot slot niet met genoegen aanschouwd.

De bemoeienissen voor een ‘normalisering’ van de relatie met Israël hebben weliswaar tot informele contacten geleid, maar Algerije heeft officieel tot nu toe geen diplomatieke banden opgenomen. Marokko moet een strategische partner worden van de VS, wat de Franse regering met argwaan ziet. Haar gewicht in haar traditionele ‘achterland’ West-Afrika wordt al enorm beperkt door de Amerikaanse aanwezigheid in onder andere Senegal en Mali. Het vooruitzicht om nu ook in Marokko en vooral in Algerije gemarginaliseerd te worden door de supermacht, doet alarmbellen rinkelen. Door deze strijd om invloed worden de conflicten en spanningen steeds scherper met niet te voorziene gevolgen.

Vertaling van het artikel “Terrorismus im Dienste der Großmächte?”
Van Salima Mellah, uit Algeria-Watch, Infomappe 32 van September 2005

Find this story at 1 September 2005
Find a story at 8 September 2005
Attentats GIA en France 1995
Secrets d’Actualité – Il y a 20 ans, les attentats de 1995

Who really bombed Paris? (1995, 2005, 2015) 2005

The evidence is that the 1995 Islamist attacks on the French metro were in fact carried out by the Algerian secret service

Ever since the 1995 bombing of the Paris metro by the Algerian Armed Islamic Group (GIA) made France the first western European country to suffer so-called radical Islamist terrorism, its politicians and “terror experts” have consistently warned Britain to the dangers of welcoming Islamist political dissidents and radical preachers to her shores.
In the aftermath of the July London attacks, commentators were quick to argue that France’s “zero tolerance” policy and campaign of “integration” in the name of republican values – embodied in the 2004 ban on the display of all religious symbols in schools – has spared the country from terror attacks, while Britain’s failure to follow Spain and Germany in adopting the French model has proved a spectacular own-goal. However, as Tony Blair made clear in unveiling his government’s proposed legislation on August 5, “the rules of the game have changed”. Suddenly, the French recipe for dealing with Islamist terror has become feted by British politicians and media alike.


But how would we regard the virtue of the French model if, a decade after bombs ripped through the metro, enough evidence had been gathered to demonstrate that the attacks allegedly carried out by Islamist militants were not fuelled by fundamentalism, but instead were dreamt up and overseen by the Algerian secret service as part of a domestic political struggle that spilled over into Algeria’s former colonial master? The most comprehensive studies – including Lounis Aggoun and Jean-Baptiste Rivoire’s Françalgérie: Crimes and Lies of the State – argue that this is exactly what happened.

In 1991 Algeria’s main Islamic party, the Islamic Salvation Front (FIS), won a first-round victory in the country’s inaugural multiparty general elections, which threatened to strip away the power of the generals who had controlled the state from the shadows.

Exploiting Europe’s fear of an Islamic government, the Algerian army intervened to halt the second round of voting, forcing the president to step down and a temporary commission to rule the country. But the legitimacy of this new arrangement could only be assured if the Islamic opposition could be discredited and crushed.

The DRS – the Algerian secret service – systematically infiltrated insurrectionary Islamist groups such as the GIA and from 1992 onwards launched its own fake guerrilla groups, including death squads disguised as Islamists. In 1994, the DRS managed to place Jamel Zitouni, one of the Islamists it controlled, at the head of the GIA.

“It became impossible to distinguish the genuine Islamists from those controlled by the regime,” says Salima Mellah, of the NGO Algeria Watch. “Each time the generals came under pressure from the international community, the terror intensified”. By January 1995, however, Algeria’s dirty war began to falter. The Italian government hosted a meeting in Rome of Algerian political parties, including the FIS. The participants agreed a common platform, calling for an inquiry into the violence in Algeria, the end of the army’s involvement in political affairs and the return of constitutional rule.


This left the generals in an untenable position. In their desperation, and with the help of the DRS, they hatched a plot to prevent French politicians from ever again withdrawing support for the military junta. As Aggoun and Rivoire recount, French-based Algerian spies initially given the task of infiltrating Islamist networks were transformed into agent provocateurs. In spring 1995, Ali Touchent, an Algerian agent, began to gather and incite a network of disaffected young men from north African backgrounds to commit terrorist attacks in France. The DRS’s infiltrators, led by Zitouni, also pushed the GIA to eliminate some of the FIS’s leaders living in Europe.

On July 11 1995 Abdelbaki Sahraoui, a FIS leader in France, was assassinated. The GIA claimed responsibility. Two weeks later the metro was hit by bombs, killing eight. After a further attack, Zitouni called on President Jacques Chirac to “convert to Islam to be saved”. The resulting public hysteria against Islam and Islamism saw the French government abandon its support for the Rome accord.

So what happened to the perpetrators? The masterminds of the main attack were never caught. Despite being publicly identified by the Algerian authorities as the European ringleader of the GIA and by French investigators as the key organiser, Touchent evaded capture, returned to Algeria and settled in a secure police quarter of Algiers.

France’s inability to bring to justice those genuinely responsible for the 1995 attacks was evidently more than an accident. According to Mohamed Samraoui, a former colonel in the Algerian secret service: “French intelligence knew that Ali Touchent was a DRS operative charged with infiltrating pro-Islamist cells in foreign countries.” It has never been officially denied that in return for supplying the French authorities with valuable information, Touchent was granted protection.

This is not the only explanation for French collaboration with the Algerian government. Algeria is one of the main suppliers of gas and oil to France, and an important client. François Gèze of La Decouverte, a French publisher which exposed the involvement of the Algerian secret services in the dirty war, argues that at the heart of this economic relationship is a web of political cor ruption. “French exporters generally pay a 10 to 15% commission on their goods. Part of this revenue is then ‘repaid’ by the Algerians as finance for the electoral campaigns of French political parties.”

What the true story of France’s 1995 brush with “Islamic terror” reveals is that the attacks, while probably executed by a small number of Muslim extremists, were conceived and manipulated by vested interests. British policymakers would do well to understand the specific context and complex colonial legacy of French-Algerian relations before they go looking for direct comparisons. The 1995 case is also a warning against blaming “Islamists” for terror, while turning a blind eye to repressive actions of governments in the Arab world when they suit western governments’ agenda.

Naima Bouteldja

Thursday 8 September 2005 00.02 BST

Find this story at 8 September 2005
Attentats GIA en France 1995
Secrets d’Actualité – Il y a 20 ans, les attentats de 1995

© 2015 Guardian News and Media Limited

Charlie Hebdo: Paris attack brothers’ campaign of terror can be traced back to Algeria in 1954

Algeria is the post-colonial wound that still bleeds in France

Algeria. Long before the identity of the murder suspects was revealed by the French police – even before I heard the names of Cherif and Said Kouachi – I muttered the word “Algeria” to myself. As soon as I heard the names and saw the faces, I said the word “Algeria” again. And then the French police said the two men were of “Algerian origin”.
For Algeria remains the most painful wound within the body politic of the Republic – save, perhaps, for its continuing self-examination of Nazi occupation – and provides a fearful context for every act of Arab violence against France. The six-year Algerian war for independence, in which perhaps a million and a half Arab Muslims and many thousands of French men and women died, remains an unending and unresolved agony for both peoples. Just over half a century ago, it almost started a French civil war.


Maybe all newspaper and television reports should carry a “history corner”, a little reminder that nothing – absolutely zilch – happens without a past. Massacres, bloodletting, fury, sorrow, police hunts (“widening” or “narrowing” as sub-editors wish) take the headlines. Always it’s the “who” and the “how” – but rarely the “why”. Take the crime against humanity in Paris this week – the words “atrocity” and “barbarity” somehow diminish the savagery of this act – and its immediate aftermath.

We know the victims: journalists, cartoonists, cops. And how they were killed. Masked gunmen, Kalashnikov automatic rifles, ruthless, almost professional nonchalance. And the answer to “why” was helpfully supplied by the murderers. They wanted to avenge “the Prophet” for Charlie Hebdo’s irreverent and (for Muslims) highly offensive cartoons. And of course, we must all repeat the rubric: nothing – nothing ever – could justify these cruel acts of mass murder. And no, the killers cannot call on history to justify their crimes.

In pictures: Charlie Hebdo suspects siege
1 of 25
Charlie Hebdo shooting
Charlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shootingCharlie Hebdo shooting

But there’s an important context that somehow got left out of the story this week, the “history corner” that many Frenchmen as well as Algerians prefer to ignore: the bloody 1954-62 struggle of an entire people for freedom against a brutal imperial regime, a prolonged war which remains the foundational quarrel of Arabs and French to this day.

The desperate and permanent crisis in Algerian-French relations, like the refusal of a divorced couple to accept an agreed narrative of their sorrow, poisons the cohabitation of these two peoples in France. However Cherif and Said Kouachi excused their actions, they were born at a time when Algeria had been invisibly mutilated by 132 years of occupation. Perhaps five million of France’s six and a half million Muslims are Algerian. Most are poor, many regard themselves as second-class citizens in the land of equality.


Like all tragedies, Algeria’s eludes the one-paragraph explanation of news agency dispatches, even the shorter histories written by both sides after the French abandoned Algeria in 1962.

For unlike other important French dependencies or colonies, Algeria was regarded as an integral part of metropolitan France, sending representatives to the French parliament in Paris, even providing Charles de Gaulle and the Allies with a French “capital” from which to invade Nazi-occupied north Africa and Sicily.

More than 100 years earlier, France had invaded Algeria itself, subjugating its native Muslim population, building small French towns and chateaux across the countryside, even – in an early 19th-century Catholic renaissance which was supposed to “re-Christianise” northern Africa – converting mosques into churches.

The Algerian response to what today appears to be a monstrous historical anachronism varied over the decades between lassitude, collaboration and insurrection. A demonstration for independence in the Muslim-majority and nationalist town of Sétif on VE Day – when the Allies had liberated the captive countries of Europe – resulted in the killing of 103 European civilians. French government revenge was ruthless; up to 700 Muslim civilians – perhaps far more – were killed by infuriated French “colons” and in bombardment of surrounding villages by French aircraft and a naval cruiser. The world paid little attention.

But when a full-scale insurrection broke out in 1954 – at first, of course, ambushes with few French lives lost and then attacks on the French army – the sombre war of Algerian liberation was almost preordained. Beaten in that classic post-war anti-colonial battle at Dien Bien Phu, the French army, after its debacle in 1940, seemed vulnerable to the more romantic Algerian nationalists who noted France’s further humiliation at Suez in 1956.

French military police drive through Algiers during the insurrection (Keystone/Getty Images) French military police drive through Algiers during the insurrection (Keystone/Getty Images)
What the historian Alistair Horne rightly described in his magnificent history of the Algerian struggle as “a savage war of peace” took the lives of hundreds of thousands. Bombs, booby traps, massacres by government forces and National Liberation Front guerrillas in the “bled” – the countryside south of the Mediterranean – led to the brutal suppression of Muslim sectors of Algiers, the assassination, torture and execution of guerrilla leaders by French paratroopers, soldiers, Foreign Legion operatives – including German ex-Nazis – and paramilitary police. Even white French sympathisers of the Algerians were “disappeared”. Albert Camus spoke out against torture and French civil servants were sickened by the brutality employed to keep Algeria French.

De Gaulle appeared to support the white population and said as much in Algiers – “Je vous ai compris,” he told them – and then proceeded to negotiate with FLN representatives in France. Algerians had long provided the majority of France’s Muslim population and in October 1961 up to 30,000 of them staged a banned independence rally in Paris – in fact, scarcely a mile from the scene of last week’s slaughter – which was attacked by French police units who murdered, it is now acknowledged, up to 600 of the protesters.

A crowd of Algerian demonstrators outside Government House, carrying Charles de Gaulle posters during the Algerian war of independence in 1985 (Getty Images) A crowd of Algerian demonstrators outside Government House, carrying Charles de Gaulle posters during the Algerian war of independence in 1985 (Getty Images) Algerians were beaten to death in police barracks or thrown into the Seine. The police chief who supervised security operations and who apparently directed the 1961 massacre was none other than Maurice Papon – who was, almost 40 years later, convicted for crimes against humanity under Petain’s Vichy regime during the Nazi occupation.

The Algerian conflict finished in a bloodbath. White “pied noir” French colonists refused to accept France’s withdrawal, supported the secret OAS in attacking Algerian Muslims and encouraged French military units to mutiny. At one point, De Gaulle feared that French paratroopers would try to take over Paris.

When the end came, despite FLN promises to protect French citizens who chose to stay in Algeria, there were mass killings in Oran. Up to a million and a half white French men, women and children – faced with a choice of “the coffin or the suitcase” – left for France, along with thousands of loyal Algerian “harki” fighters who fought with the army but were then largely abandoned to their terrible fate by De Gaulle. Some were forced to swallow their own French military medals and thrown into mass graves.

Algerian rebels training to use weapons in 1958 (Getty Images) Algerian rebels training to use weapons in 1958 (Getty Images)
But the former French colonists, who still regarded Algeria as French – along with an exhausted FLN dictatorship which took over the independent country – instituted a cold peace in which Algeria’s residual anger, in France as well as in the homeland, settled into long-standing resentment. In Algeria, the new nationalist elite embarked on a hopeless Soviet-style industrialisation of their country. Former French citizens demanded massive reparations; indeed, for decades, the French kept all the drainage maps of major Algerian cities so that the new owners of Algeria had to dig up square miles of city streets every time a water main burst.

And when the Algerian civil war of the 1980s commenced – after the Algerian army cancelled a second round of elections which Islamists were sure to win – the corrupt FLN “pouvoir” and the Muslim rebels embarked on a conflict every bit as gruesome as the Franco-Algerian war of the 1950s and 1960s. Torture, disappearances, village massacres all resumed. France discreetly supported a dictatorship whose military leaders salted away millions of dollars in Swiss banks.

Algerian Muslims returning from the anti-Soviet war in Afghanistan joined the Islamists in the mountains, killing some of the few remaining French citizens in Algeria. And many subsequently left to fight in the Islamist wars, in Iraq and later Syria.

Enter here the Kouachi brothers, especially Chérif, who was imprisoned for taking Frenchmen to fight against the Americans in Iraq. And the United States, with French support, now backs the FLN regime in its continuing battle against Islamists in Algeria’s deserts and mountain forests, arming a military which tortured and murdered thousands of men in the 1990s.

As an American diplomat said just before the 2003 invasion of Iraq, the United States “has much to learn” from the Algerian authorities. You can see why some Algerians went to fight for the Iraqi resistance. And found a new cause…

Friday 9 January 2015

Find this story at 9 January 2015


Kouachi-Coulibaly, le réseau terroriste oublié par les services de renseignement

L’apparition d’Amedy Coulibaly dans les attaques de Montrouge et de la porte de Vincennes, après le massacre de Charlie Hebdo, prouve l’implication d’un groupe structuré qui va au-delà des frères Kouachi. Selon les documents obtenus par Mediapart, une enquête antiterroriste de 2010 sur une tentative d’évasion de l’artificier des attentats de 1995 laissait déjà entrevoir de sanglantes « opérations martyres ». Kouachi et Coulibaly étaient au cœur du dossier.
Les archives ont parlé. Dans les heures qui ont suivi l’attentat contre la rédaction deCharlie Hebdo, la police a compris qu’elle avait un dossier pour remonter très vite aux assassins. L’oubli – délibéré ou non – de la carte d’identité de Saïd Kouachi, l’un des deux auteurs du massacre avec son frère Chérif, dans une voiture pendant leur fuite, le 7 janvier, a suffi. Le nom des Kouachi a aussitôt fait émerger le dossier de l’enquête antiterroriste ouverte en 2010 sur l’opération visant à faire évader de prison plusieurs chefs islamistes, parmi lesquels Smaïn Aït Ali Belkacem, l’artificier des attentats parisiens de 1995. La police a ainsi rapidement multiplié les perquisitions en région parisienne.
Déjà condamné en 2008 dans le dossier de la filière de recrutement djihadiste dite “des Buttes-Chaumont”, Chérif Kouachi avait été soupçonné, en 2010, d’avoir rejoint ce nouveau réseau chargé de l’évasion de Belkacem. Tout comme Amedy Coulibaly, mis en cause dans les assassinats de Montrouge et de la porte de Vincennes, ces 8 et 9 janvier. Actuellement recherchée pour son implication présumée dans les dernières actions, Hayat Boumeddienne, la compagne de Coulibaly, avait elle aussi été arrêtée, entendue et perquisitionnée dans cette même affaire.
Les frères Kouachi, Chérif et Saïd.
Les frères Kouachi, Chérif et Saïd.
Alors que Kouachi a bénéficié d’un non-lieu à l’issue de l’instruction, Coulibaly a été condamné à cinq ans de prison, le 20 décembre 2013. Le ministre de l’intérieur Bernard Cazeneuve a donc induit l’opinion publique en erreur en déclarant, vendredi, que « rien ne témoignait du fait » que les frères Kouachi et Amedy Coulibaly « pouvaient s’engager dans un acte de ce type. Leur situation n’avait pas été judiciarisée ».
En décembre 2013, huit autres membres du groupe de Kouachi et Coulibaly avaient écopé de peines allant de un à douze ans de prison. Un seul a fait appel : la figure centrale du réseau, Djamel Beghal, condamné en 2005 pour avoir nourri quatre ans plus tôt un projet d’attentat contre l’ambassade américaine à Paris. Il a été écroué puis assigné à résidence dans le Cantal. En décembre dernier, la peine de Beghal dans l’affaire des projets d’évasion a été confirmée par la cour d’appel de Paris. C’était il y a à peine plus d’un mois.
« Pas de preuves, et seules les convictions religieuses sont condamnées », s’est alors plaint Beghal sur son blog. Le dossier d’enquête auquel Mediapart a eu accès dans son intégralité laisse pourtant entrevoir l’existence d’un groupe armé, déjà prêt à envisager, outre des tentatives d’évasion, des « opérations martyres ». Six membres de ce groupe – dont quatre avaient purgé leurs peines – étaient en liberté à la veille de l’attentat contreCharlie Hebdo.

Dès le printemps 2010, les policiers antiterroristes mesurent très vite la dangerosité de ce réseau. Le 18 mai, ils découvrent lors d’une perquisition chez Coulibaly, alias « Doly », à Bagneux (Hauts-de-Seine), un lot de 240 cartouches de calibre 7.62 caché dans un seau de peinture, ainsi qu’un étui de revolver dans un placard.« Elles m’appartiennent, explique le suspect au sujet des balles. Il s’agit de cartouches pour kalach’. Je cherche à les vendre dans la rue. »
Amedy Coulibaly, mort vendredi lors de l’assaut du magasin HyperCacher porte de Vincennes, où quatre otages ont également péri, n’est pas un inconnu des services de police. Alors qu’il est employé chez Manpower, il a déjà été impliqué dans seize affaires de vols à main armée, violences et trafic de stupéfiants. Présenté comme un « islamiste rigoriste » en mai 2010 par la sous-direction antiterroriste (SDAT) de la police judiciaire, il minimise pourtant sa radicalité religieuse devant les enquêteurs lorsqu’il est entendu. « J’essaie d’avancer avec la religion mais je vais doucement », concède-t-il. Amedy Coulibaly présente alors Chérif Kouachi comme « un ami rencontré en prison », poissonnier en intérim.
Questionné sur ses liens avec « des vétérans du djihad », il admet en connaître un, Djamel Beghal. Coulibaly et Kouachi seront d’ailleurs présentés tous deux en juillet 2013 par le parquet antiterroriste comme des « élèves » de ce dernier. « Si vous voulez que je vous dise tous les terroristes que je connais, vous n’avez pas fini, je les connais tous : ceux des filières tchétchènes, des filières afghanes…, se plaît à fanfaronner Coulibaly devant les policiers, sur procès-verbal. Mais ce n’est pas parce que je les connais que ça fait de moi un terroriste. » Il se prétend même « pas d’accord avec les attentats (…) ne serait-ce que parce que je pourrais en être victime ». « Jamais de la vie je ne participerais à un attentat ou à quelque chose de si grave que ça », insiste-t-il devant le juge, quelques jours plus tard.
La réalité de l’enquête, pourtant, est tout autre. Des écoutes téléphoniques effectuées en mars et avril 2010 sur le portable de « Doly » montrent « sans ambiguïté », selon les enquêteurs, « sa foi radicale » et « l’emprise idéologique » exercée sur lui par Djamel Beghal. L’artificier des attentats de 1995, Smaïn Aït Ali Belkacem, le considère pour sa part comme un militant « fiable et déterminé ». « En plus, il est bien dans la religion, il est en dedans. Il est sérieux dans la religion », jugeait le terroriste islamiste durant une conversation téléphonique interceptée sur un portable utilisé clandestinement en prison.
Amedy Coulibaly
Amedy Coulibaly © DR
Avec une arbalète.
Avec une arbalète.
L’analyse de l’ordinateur portable de Coulibaly fait par ailleurs apparaître des photos de lui posant devant un drapeau noir islamiste ; sur d’autres, on le voit en forêt, armé d’une arbalète, aux côtés de sa femme intégralement voilée. Au milieu de multiples témoignages de foi, les enquêteurs sont également tombés en arrêt devant différents clichés pédopornographiques, qu’ils retrouveront aussi en nombre dans l’ordinateur de Chérif Kouachi.
À cette époque, Kouachi et Coulibaly sont déjà les rouages d’un réseau bien rodé.« Djamel Beghal est le chef d’une cellule opérationnelle d’obédience “takfir” (nom d’une secte salafiste – ndlr) », résume ainsi un commandant de la SDAT dans un rapport de synthèse du 21 mai 2010. « Fédérés autour de donneurs d’ordres appartenant au mouvement takfir, les membres du réseau terroriste mis au jour par les investigations sont, pour la plupart d’entre eux, des malfaiteurs chevronnés, convertis à l’islam lors de séjours en prison », poursuit le policier, qui évoque « l’élaboration d’un projet terroriste dont le but était de procéder à l’évasion des frères incarcérés et dont la finalité était la commission d’une action de plus grande ampleur ».
« Je suis venu vous apporter le carnage »
La première étape consiste à fomenter l’évasion de Smaïn Aït Ali Belkacem, « la tête de réseau », et d’un autre militant islamiste, de la prison de Clairvaux (Aube), ainsi qu’à organiser la fuite de Djamel Beghal, alias “Abou Hamza”, alors assigné à résidence à Murat (Cantal). L’objectif final vise, selon la SDAT, « la réalisation d’une action terroriste de grande ampleur ». Cela ressort très clairement d’une conversation téléphonique entre Belkacem et Beghal, interceptée par la police le 22 avril 2010, à 12 h 22. « Moi, j’ai deux choses auxquelles je pense depuis longtemps. Une chose que je prépare pierre par pierre depuis des années pour pouvoir donner un bon coup après, comme on dit “parce qu’un coup avec une pioche vaut mieux que dix coups avec une binette”. Ça demande du temps car ce n’est pas une plaisanterie. Ce n’est pas un jeu », confiait Beghal.
Photo de surveillance policière de 2010 de Chérif Kouachi avec Djamel Beghal
Photo de surveillance policière de 2010 de Chérif Kouachi avec Djamel Beghal © DR
Dans un courrier saisi, un autre membre du réseau, Fouad Bassim, écrit à un complice :« Fais ce qu’il faut pour m’aider à sortir et cette fois-ci, ce sera sans pitié dehors. »Condamné à huit ans de prison fin 2013, Bassim est actuellement en fuite, sous le coup d’un mandat d’arrêt.
Le mystère de ce dossier de 2010 reste la découverte de recettes de poison (du cyanure obtenu à partir de pépins de pomme) dans la cellule de Belkacem. L’expert en toxicologie mandaté par la justice avait confirmé, selon le jugement du tribunal de grande instance de Paris, « l’efficience du mode opératoire décrit dans les recettes ainsi que le caractère potentiellement létal du produit obtenu ». « Le plus redoutable serait de contaminer avec ce liquide un réseau d’adduction d’eau ou un circuit de fabrication alimentaire, ce qui pourrait rendre malades un grand nombre d’individus », pouvait-on encore lire dans le texte de jugement.
Les enquêteurs n’ont cependant pas pu corroborer l’existence d’un projet d’attaque plus concret à l’aide de ce poison. En revanche, le réseau n’a pas ménagé sa peine pour acheter des armes en Belgique et préparer activement les évasions des leaders islamistes. Un mot manuscrit trouvé chez un membre de la cellule, adressé à un complice, signale :« On a besoin de deux kalachs, de deux calibres, dix grenades. Essaye de faire au plus vite car on en a besoin. C’est à toi de parler avec le frère qui vend les armes. Mon frère ne connaît rien, alors négocie un prix bas. »
Même s’il a bénéficié d’un non-lieu, la justice ayant estimé n’avoir « pas assez d’éléments démontrant son implication » dans les projets d’évasion, Chérif Kouachi est cependant apparu au fil de l’enquête comme un membre actif du réseau. Étroitement surveillé par les policiers en avril 2010, il a rejoint Djamel Beghal dans le Cantal pendant une semaine, accompagné de deux autres islamistes déjà condamnés pour des faits de terrorisme.
Lors de ses onze auditions en mai 2010 par les policiers, Kouachi s’est montré obstinément mutique. « L’intéressé garde le silence et fixe le sol », ont noté jusqu’à l’agacement les enquêteurs de la SDAT. « Avez-vous conscience que votre refus à tout dialogue avec nous, y compris sur les choses les plus anodines, le refus d’effectuer une page d’écriture, le refus de regarder les photos qui vous sont présentées, le refus de vous alimenter, relève d’un comportement typique et habituellement constaté chez les individus fortement endoctrinés et appartenant à une organisation structurée ayant bénéficié de consignes à suivre durant une garde à vue ? », ont fait remarquer les policiers au futur auteur du massacre de Charlie Hebdo.
Les archives informatiques de Kouachi, elles, ont été plus bavardes. De nombreux textes – la plupart anonymes –, découverts dans son ordinateur ou sur des clés USB, témoignent d’un enrôlement djihadiste structuré. Il s’agit la plupart du temps de textes sur des opérations martyres et la conduite à tenir. Tous ont été téléchargés en 2009.
L’un d’entre eux, baptisé Opérations sacrifices, décrit un modus operandi qui n’est pas sans rappeler l’attentat contre Charlie Hebdo. « Un moudjahid (combattant – ndlr) entre par effraction dans la caserne de l’ennemi ou une zone de groupement et tire à bout portant sans avoir préparé un plan de fuite ni avoir pensé à la fuite. L’objectif est de tuer le plus d’ennemis possibles. L’auteur mourra très probablement », peut-on lire. Puis :« Le mot “attentat-suicide” que certains utilisent n’est pas exact. Ce sont les juifs qui ont choisi ce mot pour dissuader les gens d’y recourir (…). Quant aux effets de ces opérations sur l’ennemi, nous avons constaté au cours de notre expérience qu’aucune autre technique ne produisait autant d’effroi et n’ébranlait autant l’esprit. »
Un autre texte, intitulé Le Prophète de la Terreur, commence par ces mots : « Je suis venu vous apporter le carnage. » Habillé de références religieuses, le texte est en réalité un appel au terrorisme : « Le Coran parle de se préparer le plus que l’on peut à terroriser l’ennemi. » Mieux encore : « horrifier l’ennemi », souhaite-t-il.
Un ouvrage de l’imam salafiste jordanien Abou Mohamed al-Maqdisi développe quant à lui des « séries de conseils sur la sécurité et la prévention » à l’attention des militants radicaux. Exemple : « Il n’est pas indispensable dans la plupart des circonstances, pour un financeur, de savoir quand et où l’opération aura lieu, ni par quelles mains. De même, pour ceux qui vont exécuter le stade final de l’opération (c’est-à-dire le pirate de l’air, le kidnappeur, celui qui se sacrifie, l’assassin, etc.), il n’est pas indispensable pour eux de savoir qui finance la cellule ou le groupe. »
Si aucun document trouvé en 2010 chez Kouachi n’évoque l’affaire des caricatures de Mahomet, un long texte intitulé Déviances et incohérences chez les prêcheurs de la décadence évoque la fatwa « pleinement justifiée » contre l’écrivain Salman Rushdie –« Qu’Allah le maudisse ! », est-il précisé –, ou le Français Michel Houellebecq, désigné comme une « loque humaine », qui « se permet dans un de ses torchons de dire que la religion la plus con, c’est l’islam ». Le texte s’en prend aussi aux « scribouilleurs malhonnêtes (à savoir les journalistes) » et assure que « dans les sociétés mécréantes, le péché est la norme et le blasphème un divertissement sadique ».
L’enquête de 2010 sur la cellule Beghal avait clairement montré que ses membres étaient déterminés à passer à l’attaque. Un proche de Kouachi et Coulibaly, un certain Teddy Valcy, alias “Djamil” (condamné à 9 ans en 2013), avait été arrêté en possession d’une kalachnikov, avec un chargeur engagé contenant vingt-deux cartouches. « Cette arme m’appartient et je n’aurais pas hésité à l’utiliser contre vous si j’en avais eu le temps », avait-il déclaré aux policiers au moment de son interpellation.
Dans une vidéo enregistrée sur son téléphone portable en avril 2010, il apparaît vêtu d’une djellaba, portant son fusil-mitrailleur à l’épaule. Il prononce alors un discours de guerre : « Il est venu le temps où il faut agir. La communauté musulmane est en danger (…). La dignité des musulmans est bafouée. Nous n’avons pas d’autres solutions que de prendre les armes pour défendre notre communauté. Je vous exhorte à prendre les armes le plus vite possible, avec une très grande détermination, et n’oubliez pas la récompense du martyr (…). On nous appelle “terroristes” mais le mot est faible parce qu’on doit vraiment plus les terroriser, les ennemis, les infidèles. Il n’y a pas de discussion avec eux. » Les 7, 8 et 9 janvier 2015, une partie du réseau Beghal a répondu à l’appel.

Find this story at 10 January 2015


Limoges : suicide d’un commissaire de police

A peine plus d’un an après qu’il ne découvre le corps sans vie du numéro 3 du SRPJ de Limoges, le numéro 2 du service s’est donné la mort hier sur son lieu de travail avec son arme de service.

On l’a appris ce matin, un commissaire du SRPJ de Limoges s’est donné la mort la nuit dernière dans son bureau avec son arme de service. Une information confirmée par sa hiérarchie. On ignore à cette heure les raisons de son geste.

Il se serait donné la mort cette nuit à 1 heure.

Le commissaire Helric Fredou âgé de 45 ans était originaire de Limoges avait débuté sa carrière en 1997 comme officier de police judiciaire à la direction régionale de la police judiciaire de Versailles, avant de revenir à Limoges. Il était directeur adjoint du service régional de police judiciaire depuis 2012. Son père était un ancien policier, sa mère était cadre infirmière aux urgences de CHU de Limoges. Il était célibataire et n’avait pas d’enfant.

Selon le syndicat de la police le commissaire était dépressif et en situation de burn out.

En novembre 2013, le commissaire Fredou avait découvert le corps sans vie de son collègue, numéro 3 du SRPJ de Limoges qui s’était également suicidé avec son arme de service dans son bureau. Il avait lui aussi 44 ans.

Le commissaire Fredou, comme tous les agents du SRPJ travaillait hier soir sur l’affaire de la tuerie au siège de Charlie Hebdo. Il avait notamment enquêté auprès de la famille de l’une des victimes. Il s’est tué avant même de remettre son rapport.

Une cellule psychologique est mise en place au sein du commissariat.

Par Cécile GauthierPublié le 08/01/2015 | 11:24, mis à jour le 14/01/2015 | 15:28

Find this story at 14 January 2015

© 2015 France Télévisions

Police Commissioner Involved in Charlie Hebdo Investigation “Commits Suicide”. Total News Blackout

Police Commissioner Helric Fredou, Number Two Police Officer of the Regional Service of France’s Judicial Police (JP), Limoges, (Haute-Vienne), “committed suicide on the night of Wednesday to Thursday at the police station.”

Commissioner Helric Fredou was part of the police investigation into the Charlie Hebdo terror attack.

Terror suspects Cherif and Said Kouachi who were shot dead by police on January 9, spent their high-school years in the Limoges region. No doubt this was the object of Fredou’s police investigation. Yet police and media reports state that on that same Wednesday he was involved in a meeting with the family of one of the Charlie Hebdo victims.

On Wednesday, as part of the Charlie Hebdo investigation, he dispatched a team of police officials under his jurisdiction. He is reported to have waited for the return of his team for a debriefing. Immediately following the police debriefing, he was involved in preparing his police report.

According to media reports, he committed suicide at around 1am on Thursday, within hours of the police debriefing. He used his own police weapon, a SIG-Sauer to “shoot himself in the head”.

At the time of his death, police claim to have not known the reason for his alleged suicide. This was reflected in their official statements to the media: “It is unknown at this time the reasons for his actions”.

However, a back story appears to have been inserted simultaneously, most likely from the very same police media liaisons, who then told the press that Fredou was ‘depressed and overworked’. For any law enforcement officer in France, it would seem rather odd that anyone would want to miss the biggest single terror event of the century, or history in the making, as it were. (21st Century Wire,)

”An autopsy was performed at the University Hospital of Limoges, “confirming the suicide”

There has been a total news blackout.

The French media decided or was instructed not to cover the incident. Not news worthy? So much for “Je suis Charlie” and ”Freedom of Expression” in journalism.

Likewise, the Western media including all major news services (AP, AFP, Reuters, Deutsche Welle, etc) have not covered the issue.

One isolated report in Le Parisien presents the act of suicide as being totally unrelated to the Charlie Hebdo investigation.

While described as being depressive and suffering from a burnout, police reports state that Helric Fredou’s suicide was totally unexpected.

Moreover, it is worth noting that, according to reports, he committed suicide in his workplace, in his office at the police station.

Did he commit suicide? Was he incited to commit suicide?

Or was he an “honest Cop” executed on orders of France’s judicial police?

Has his report been released?

These are issues for France’s journalists to address. It’s called investigative reporting. Or is it outright media censorship?

By Prof Michel Chossudovsky
Global Research, January 11, 2015

Find this story at 11 January 2015

Copyright © 2005-2015


In the days since the siege at the Paris magazine Charlie Hebdo, the press and social media sites have been consumed with the possible answers to one question: Beyond the two shooters, Said and Cherif Kouachi, who is responsible for the attack that killed 12 people at the magazine’s offices?

On Friday, shortly after the gunmen were killed by French forces in a raid on a printing plant outside of Paris, a source from within al Qaeda in the Arabian Peninsula (AQAP) provided The Intercept with a series of messages and statements taking responsibility for the attacks, asserting that AQAP’s leadership “directed” the raid on the magazine to avenge the honor of the Prophet Mohammed.

Moments after The Intercept published these statements, an AQAP official, Bakhsaruf al-Danqaluh tweeted, in Arabic, the exact paragraphs the AQAP source provided us. Within an hour of that, AQAP’s senior cleric, Sheikh Harith bin Ghazi al-Nadhari, released an audio statement through AQAP’s official media wing, praising the attack. “Some of the sons of France showed a lack of manners with Allah’s messengers, so a band of Allah’s believing army rose against them, and they taught them the proper manners, and the limits of freedom of speech,” Nadhari declared. “How can we not fight the ones that attacked the Prophet and attacked the religion and fought the believers?” While heaping passionate praise on the attack on Charlie Hebdo, Nadhari stopped short of making any claim that AQAP directed or was in any way involved with the planning.

Historically, when AQAP has taken credit for attacks, it has used al Qaeda central’s al-Fajr Media to distribute statements and video or audio recordings through the AQAP media outlet al-Malahim to a variety of jihadist forums. But over the past year, AQAP has broadened its distribution strategy and has begun using Twitter and other social media sites. While AQAP continues to use al-Malahim, “the vast majority if not all of the releases are now released onto Twitter first via authenticated Twitter accounts that have become the first point of release,” says Aaron Zelin, an expert on al Qaeda and other militant groups and a senior fellow at the Washington Institute. “This has been the case ever since late July 2014, though AQAP had been making a slow transition going all the way back to early 2014.” Zelin’s analysis of this new distribution strategy tracks with how AQAP sources began to assert responsibility for the Paris attacks last week, with the one caveat being that an AQAP source provided the tweets in advance to a media outlet, The Intercept.

In the past, AQAP publicly took responsibility through its official media and communication channels. None of that has happened yet in the case of the Kouachi brothers’ Paris attack.

[Update: On Wednesday, Al Qaeda in the Arabian Peninsula officially claimed responsibility for the Charlie Hebdo attack in a statement issued by its media arm. The statement declared that the attack was in retaliation for the magazine’s depictions of the prophet Mohammed in its cartoons. It called the simultaneous assault on the Kosher grocery story by Amedy Coulibaly a coincidence because of the men’s relationships with each other and said it was not the result of AQAP’s coordination with rival group Islamic State.]

For example, soon after the failed 2009 Christmas Day bomb plot, in which a suicide bomber on a Northwest Airlines flight tried unsuccessfully to set off plastic explosives sewn into his underwear, AQAP posted a web statement praising perpetrator Umar Farouk Abdulmutallab as a hero who had “penetrated all modern and sophisticated technology and devices and security barriers in airports of the world” and “reached his target.” The statement boasted that the “mujahedeen brothers in the manufacturing department” made the device and that it did not detonate due to a “technical error.” Four months after the attempted attack, AQAP released a video showing Abdulmutallab, armed with a Kalashnikov and wearing a keffiyeh, at a desert training camp in Yemen. In the video, masked men conducted live-ammunition training. One scene showed AQAP operatives firing at a drone flying overhead. At the end of the video, Abdulmutallab read a martyrdom statement in Arabic. “You brotherhood of Muslims in the Arabian Peninsula have the right to wage jihad because the enemy is in your land,” he said, sitting before a flag and a rifle and dressed in white. “God said if you do not fight back, he will punish you and replace you.”

In analyzing AQAP’s potential role in the Paris attack, it’s worth remembering the four-month delay between the group praising the 2009 underwear plot and the group releasing evidence it actually orchestrated the act. Short of such video or photographic documentation, and even with an official statement from AQAP’s leadership, it would be difficult to prove that AQAP indeed sponsored the raid on Charlie Hebdo.

Even if AQAP did not “direct” the attack, there is seemingly credible information emerging to prove that at least one — and potentially both — of the Kouachi brothers spent time with AQAP in Yemen. Said Kouachi reportedly made multiple trips to Yemen from 2009 to 2012 and spent time at Sana’a’s Iman University, which was founded by radical preacher Abdel Majid al-Zindani. The French magazine L’Express reported that French intelligence sources claim that Said Kouachi crossed into Yemen from Oman along with another unidentified French citizen in the summer of 2011. Reuters, meanwhile, reports that both Kouachi brothers received weapons training from AQAP in Yemen’s Marib province, an al Qaeda stronghold, citing two anonymous Yemeni officials.

Earlier, Mohammed Albasha, the Yemeni government’s spokesperson in Washington D.C. urged caution in placing too much weight on such assertions. On Friday, he tweeted:

On the day of the attack in Paris, Cherif Kouachi reportedly told a French journalist that he and his brother were acting on behalf of AQAP and that their travel to Yemen was financed by Anwar al Awlaki, the U.S.-born radical cleric who was killed in a U.S. drone strike in northern Yemen in September 2011. “I just want to tell you that we are defenders of the Prophet. I, Cherif Kouachi, was sent by al-Qaeda in Yemen. I was over there. I was financed by Imam Anwar al-Awlaki,” he said.

A witness to the magazine shooting claimed one of the men shouted during the assault, “You can tell the media that it’s al Qaeda in Yemen.” None of these allegations, in and of themselves, prove that AQAP sponsored or directed the attacks, but the allegations do raise the prospect that, at a minimum, AQAP may have played a role in preparing the brothers for action. As I noted in my previous piece, since 2010 AQAP has publicly promoted a campaign calling on Muslims in Western countries, including France, to assassinate cartoonists who draw the prophet Mohammed, particularly those who do so in what is perceived as an insulting and demeaning manner. Awlaki himself penned an article for the first issue of the al Qaeda magazine Inspire in June 2010 making that direct call and providing a list of suggested targets, including a U.S. citizen in Seattle, Washington.

The suspect in the shooting at the kosher market in Paris, Amedy Coulibaly, reportedly had a relationship to the Kouachi brothers going back to at least 2010. In a purported martyr video released after he was killed by French forces on Friday, Coulibaly claims he worked in conspiracy with the brothers to produce Friday’s bloodbath. To complicate matters further, he stated in the video that he had made an oath of loyalty to the head of the Islamic State, ISIS, and the self-proclaimed Caliph. “I am pledging my allegiance to the Caliph of the Muslims, Abu Bakr al Baghdadi,” Coulibaly said. “I have made a declaration of allegiance to the Caliph and the declaration of a Caliphate.” He also claimed he had coordinated his attack with the Kouachi brothers, though no evidence of this has emerged. “We did things a bit together and a bit apart, so that it’d have more impact,” he said.

Last Friday, during a sermon in the ISIS stronghold of Mosul, Iraq, a leading ISIS cleric declared that his group was behind the Paris attacks. “We started with the France operation for which we take responsibility. Tomorrow will be in Britain, America and others,” said Abu Saad al-Ansari. “This is a message to all countries participating in the [U.S.-led] coalition that has killed Islamic State members.”

AQAP and ISIS have been engaged in a very public and bitter feud on social media and through official communications for the past year. While not impossible, it is unlikely that AQAP and ISIS at a high level agreed to cooperate on such a mission. An AQAP source told me that the group supports what Coulibaly did and that it does not matter what group — if any — assisted him, just that he was a Muslim who took the action. ISIS, clearly seeking to capitalize on the events in Paris, has now reportedly issued a call for its supporters to attack police forces. Of course, it is also plausible that all three of the men received some degree of outside help, but created their own cells to plot the Paris attacks. Whether Coulibaly was actually working with the Kouachi brothers or was inspired by their attack is also unknown.

For now, we have little more than verified statements from an AQAP source, a claim of responsibility from an ISIS figure and words of praise from both ISIS and some key AQAP figures. Taking responsibility for the attacks, whether true or not, could aid either group in fundraising and in elevating its prominence in the broader jihadist movement globally.

The Truth About Anwar Awlaki

Over the weekend, Anwar Awlaki’s name has once again been splashed on the front page of newspapers and his image and videos have again been referenced in international television coverage. There are two primary reasons for this: the purported Cherif Kouachi statement quoted above that Awlaki had financed a trip to Yemen, and a statement given by an anonymous Yemeni intelligence official to Reuters, asserting that Said Kouachi met with Awlaki in Shebwah province in Yemen at some point in 2011. AQAP has not confirmed either alleged link to Awlaki. This is another situation that would require more documentation, such as photos of either or both of the Kouachi brothers with Awlaki.

Whatever potential relationship Awlaki had to the Kouachi brothers, the media coverage of Awlaki’s history has been riddled with inaccuracies, exaggerations of his role within AQAP and passing of anonymous US government pronouncements as facts. There is no doubt that Anwar Awlaki very publicly called on Muslims in Western countries to conduct attacks in the U.S. and Europe or to travel to Yemen, Somalia, Iraq, Afghanistan and elsewhere to fight jihad. Awlaki very publicly called for the assassination of cartoonists and others who he saw as disgracing the Prophet Mohammed. But Awlaki was never the “leader” of AQAP, and the title bestowed on him by President Obama in announcing Awlaki’s death — head of external operations — was created by the U.S., not AQAP. In fact, when the actual leader of AQAP, Nasir al Wuhayshi, wrote to Osama bin Laden in 2010, asking for his blessing to put Awlaki in charge of the group, Bin Laden shot it down.

[Editor’s Note: Some of the reporting in this story is drawn from author Jeremy Scahill’s book, Dirty Wars: The World is a Battlefield.”]

On August 27, 2010, Bin Laden ordered his deputy Shaykh Mahmud, also known as Atiya Abdul Rahman, to relay a message to Wuhayshi. Bin Laden seemed to view Awlaki as an ally and a potentially valuable asset to al Qaeda’s goals. The problem, Bin Laden explained, was that Awlaki was an unknown quantity to al Qaeda central, a man who had yet to prove his mettle in actual jihad. “The presence of some of the characteristics by our brother Anwar…is a good thing, in order to serve Jihad,” Bin Laden wrote, adding that he wanted “a chance to be introduced to him more.” Bin Laden explained, “Over here, we are generally assured after people go to the battlefield and are tested there.” He asked Wuhayshi for “the resumé, in detail and lengthy, of the brother Anwar al-Awlaki,” as well as a written statement from Awlaki himself explaining his “vision in detail.” Wuhayshi, Bin Laden asserted, should “remain in his position where he is qualified and capable of running the matter in Yemen.”

An Awlaki Myth

None of this is to say that Awlaki was not involved with direct plotting of acts of terrorism, but that there has been no actual evidence produced to support the claim. Awlaki’s assassination was ordered by President Obama despite the fact that Awlaki was not officially indicted by the U.S. on any charges of terrorism. His case was litigated by anonymous US officials in the media and his death warrant signed in secret by the U.S. president.

It is often asserted as fact that Awlaki directed or encouraged U.S. Army Maj. Nidal Hasan to carry out the massacre at Fort Hood, Texas in November 2009. But the actual evidence to support this does not exist. Awlaki did indeed email with Hassan, but those emails read like Hassan was a fanboy and Awlaki was politely dismissing him. Awlaki did, after the fact, praise Hasan’s actions, but he denied any claim of direct involvement. It would be uncharacteristic of Awlaki — given his public calls for such actions — to deny a role he would have been proud of playing.

Soon after the [Fort Hood] shooting, the media began reporting that Hasan had been in contact with Awlaki, adding that Hasan had attended Awlaki’s Virginia mosque in 2001, though the fact that Awlaki had only met him once was not reported. That the two men exchanged at least eighteen e-mails beginning in December 2008 became a major focus of attention and hype from journalists and politicians. But when U.S. officials reviewed the emails, they determined them to be innocuous. According to The New York Times, “a counterterrorism analyst who examined the messages shortly after they were sent decided that they were consistent with authorized research Major Hasan was conducting and did not alert his military superiors.” Awlaki later told a Yemeni journalist that Hasan had reached out to him and primarily asked him religious questions. Awlaki claimed he neither “ordered nor pressured” Hasan to carry out any attacks, a contention supported by the emails once they were made public. But Awlaki’s reaction to the shooting made such details irrelevant in the eyes of the U.S. public and government.

A few days after the Fort Hood shootings, Awlaki published a blog post with the not-so-subtle title: “Nidal Hasan Did the Right Thing.” Hasan, Awlaki wrote, “is a hero. He is a man of conscience who could not bear living the contradiction of being a Muslim and serving in an army that is fighting against his own people. This is a contradiction that many Muslims brush aside and just pretend that it doesn’t exist.” Hasan “opened fire on soldiers who were on their way to be deployed to Iraq and Afghanistan. How can there be any dispute about the virtue of what he has done? In fact the only way a Muslim could Islamically justify serving as a soldier in the U.S. Army is if his intention is to follow the footsteps of men like Nidal.” Awlaki called on other Muslims within the U.S. Army to carry out similar operations. “Nidal Hasan was not recruited by Al-Qaida,” Awlaki later said. “Nidal Hasan was recruited by American crimes, and this is what America refuses to admit.”

Terrorism analysts and journalists often mention that Awlaki had contact with three of the 9/11 hijackers and, at times, imply he had foreknowledge of the plot. Awlaki was the imam at two large mosques, one in San Diego and later at one in Falls Church, Virginia. Three of the men, at various points did indeed attend those mosques, but the 9/11 Commission asserted that the future hijackers “respected Awlaki as a religious figure and developed a close relationship with him” but added that “the evidence is thin as to specific motivations.” What is seldom mentioned is that soon after 9/11, on February 5, 2002, Awlaki also met with Pentagon employees inside the Department of Defense when he was officially invited to lecture at the DoD. After being vetted for security, Awlaki “was invited to and attended a luncheon at the Pentagon in the secretary of the Army’s Office of Government Counsel.” (It is unlikely Awlaki dined on the “East Side West Side” sandwich offered at the event, which included beef, turkey and bacon on marbled rye).

Awlaki is also frequently mentioned as the mastermind of the 2009 underwear bomb plot. But, again, this is far from a proven fact. Awlaki’s role in the “underwear plot” was unclear. After the failed bombing, Awlaki claimed that Abdulmutallab was one of his “students.” Tribal sources in Shabwah province told me that al Qaeda operatives reached out to Awlaki to give religious counseling to Abdulmutallab, but that Awlaki was not involved in the plot. While praising the attack, Awlaki said he had not been involved with its conception or planning. “Yes, there was some contact between me and him, but I did not issue a fatwa allowing him to carry out this operation,” Awlaki told Yemeni journalist Abdulelah Haider Shaye in an interview for Al Jazeera a few weeks after the attempted attack: “I support what Umar Farouk has done after I have been seeing my brothers being killed in Palestine for more than sixty years, and others being killed in Iraq and in Afghanistan. And in my tribe too, U.S. missiles have killed” women and “children, so do not ask me if al-Qaeda has killed or blown up a U.S. civil[ian] jet after all this. The 300 Americans are nothing comparing to the thousands of Muslims who have been killed.”

Shaye pressed Awlaki on his defense of the attempted downing of the plane, pointing out to Awlaki that it was a civilian airliner. “You have supported Nidal Malik Hasan and justified his act by saying that his target was a military not a civilian one. Umar Farouk Abdulmutallab’s plane was a civilian one, which means the target was the U.S. public?” Shaye pressed him. “It would have been better if the plane was a military one or if it was a U.S. military target,” Awlaki replied. But, he added:

“The American people live [in] a democratic system and that is why they are held responsible for their policies. The American people are the ones who have voted twice for Bush the criminal and elected Obama, who is not different from Bush as his first remarks stated that he would not abandon Israel, despite the fact that there were other antiwar candidates in the U.S. elections, but they won very few votes. The American people take part in all its government’s crimes. If they oppose that, let them change their government. They pay the taxes which are spent on the army and they send their sons to the military, and that is why they bear responsibility.”

The U.S. government continues to maintain that Awlaki personally directed the Christmas Day bomb plot. Its source for that is an alleged confession given to investigators by Abdulmutallab immediately after he was apprehended. But that confession has serious problems. Marcy Wheeler, an independent journalist who has scrutinized this case more extensively than any other journalist, has written several analyses of this case. “Abdulmutallab gave 3 ‘confessions,’” Wheeler told me. “The first on December 25, 2009, after he was captured. In that he attributed all his direction to ‘Abu Tarak,’ which [the] DOJ would later claim was just a pseudonym for Awlaki, which is impossible.” In Yemen, I asked many sources close to Awlaki if they had ever heard this nickname used or given to Awlaki. None had.

The second confession started on January 29, 2010 with the High Value detainee Intelligence Group established by President Obama in late 2009. Abdulmutallab’s lawyer claimed the HIG interrogated his client after he had been held in solitary confinement. “Within days, he implicated Awlaki in everything, including making a martyrdom video with AQ’s greatest English propagandist in Arabic, and final instructions,” Wheeler adds. “The prosecution willingly agreed not to rely on this confession after the defense said it had been made in conjunction with plea discussions.”

The final confession, Wheeler says, was on October 12, 2011. Abdulmutallab publicly plead guilty to conspiracy and other charges. No one else, including U.S. citizen Awlaki was charged in the alleged conspiracy. “In that plea, Abdulmutallab attributed earlier propaganda from Awlaki as an inspiration, but Abdulmutallab did not implicate Awlaki or anyone else as his co-conspirators,” says Wheeler. “In other words, Abdulmutallab confessed three times. In only one of those confessions did he implicate Awlaki, and that confession was the only one not presented at ‘trial.’” Instead it was used in Abdulmutallab’s sentencing.

Intercept reporter Ryan Devereaux contributed research to this article.

Correction: This story incorrectly described the occupational breakdown of the people killed in the Charlie Hebdo attack. Most, but not all, of the victims were media workers. 9:26pm ET Jan 12 2014

Email the author:

BY JEREMY SCAHILL @jeremyscahill 01/12/2015

Find this story at 12 January 2015

Frères Kouachi: révélations au Yémen

Les investigations se concentrent sur ce pays de la péninsule arabique. Saïd Kouachi y aurait séjourné pendant deux semaines après son arrivée à Oman le 25 juillet 2011. Ce qui a justifié sa surveillance par la DGSI entre novembre 2011 et juin 2014.

Et si la clef du “11 septembre français” se trouvait à 5 000 kilomètres de distance de Paris, au coeur des montagnes de la péninsule arabique, au Yémen? Les enquêteurs français et américains tournent désormais leur regard vers ce pays de 24 millions d’habitants, devenu depuis le début des années 2000 l’un des creusets du djihadisme international. Et pas seulement parce que Al Qaeda dans la péninsule arabique (Aqpa) s’est félicitée des attaques menées à Paris entre le 7 et le 9 janvier.

Au moins l’un des deux frères Kouachi, auteurs de la fusillade au magazine Charlie-Hebdo (12 morts), a effectué un séjour au Yémen. Selon nos informations, Saïd Kouachi a en effet été repéré à Oman, le 25 juillet 2011. Il se trouvait en compagnie d’un autre homme qui, selon les autorités françaises, n’est pas son frère Chérif. Les deux passagers auraient pris un vol retour à destination de la France trois semaines plus tard, le 15 août précisément. Qu’ont-ils fait pendant ces trois semaines au Moyen-Orient?

Entraînement au tir entre frères?
Des sources officielles yéménites viennent d’affirmer à l’agence Reuters, contrairement à la version de Paris, que Saïd était en fait accompagné de son frère Chérif. Les deux hommes seraient passés clandestinement au Yémen où ils seraient restés deux semaines. “Ils ont rencontré Anwar al-Awlaki (prédicateur d’Al Qaeda dans la péninsule arabique) et ensuite ils ont été entraînés pendant trois jours au tir dans le désert de Marib”, ont confié ces sources. Si cette information est vérifiée, qu’en savaient au juste les services français? De la réponse à cette question dépendra l’ampleur de la polémique sur les failles constatées dans le bouclier antiterroriste.

Une chose est sûre. Washington a bien transmis à Paris une information essentielle à la fin du mois de novembre 2011 portant sur le passage de Saïd Kouachi à Oman. Côté français, on certifie que ce renseignement américain ne donnait pas la preuve d’un entraînement dans les rangs djihadistes. Mais il existait cependant une forte probalité car un ex-membre de la “filière dite des Buttes-Chaumont” (dans laquelle apparaissent les frères Kouachi dès 2004) avait trouvé refuge dans ce pays pour rejoindre Al Qaeda.

Le voyage éventuel de Chérif Kouachi fait l’objet de versions discordantes au sein des autorités françaises. Le procureur de la République à Paris, François Molins, a confirmé son existence lors de sa conférence de presse vendredi 9 janvier au soir. L’information viendrait en fait du témoignage de l’épouse de Chérif Kouachi, recueilli par la police judiciaire. Celle-ci aurait en effet confié aux enquêteurs que son mari s’était rendu à Oman, en compagnie de Saïd, à l’été 2011. Cette version a cependant été fermemement démentie par son avocat, Me Christian Saint-Palais. Selon lui, sa cliente aurait bien reconnu que Chérif Kouachi avait effectué des voyages, mais il ne lui en aurait jamais dit, ni la destination, ni le but.

Une longue surveillance jusqu’à l’été 2014
Quoi qu’il en soit, cette alerte américaine motive alors le lancement d’une surveillance sur les frères Kouachi par la DGSI (contre-terrorisme). Saïd fait l’objet d’une fiche de “mise en attention” dite “fiche S”, dès la fin du mois de novembre 2011. Les téléphones portables des deux frères sont “branchés”. Cette surveillance sera particulièrement longue, alternée entre la DGSI et la PJ, les écoutes administratives étant renouvelées tous les quatre mois. Chérif, lui, aurait été écouté moins longtemps jusqu’à la fin de 2013, faute d’accord sur le renouvellement des autorisations.

Les conversations de Chérif au téléphone et de ses fréquentations semblent montrer qu’il se lance alors dans la contrefaçon de vêtements et de chaussures de sport. Pour les policiers, il sort du spectre terroriste, semblant entrer dans celui de la petite délinquance. Aucun signe de dangerosité n’est détecté. Si bien qu’en juin 2014, la surveillance des Kouachi est définitivement levée. La police passe à d’autres suspects. Sept mois plus tard, les frères font irruption dans la salle de rédaction de Charlie Hebdo.

Par Eric Pelletier , Pascal Ceauxpublié le 10/01/2015 à 20:41, mis à jour le 14/01/2015 à 10:03

Find this story at 14 January 2015

© L’Express

NYT reporters parrot unsubstantiated statements from U.S. counterterrorism officials. What’s new?

A report in the New York Times claims in its opening paragraph:

The younger of the two brothers who killed 12 people in Paris last week most likely used his older brother’s passport in 2011 to travel to Yemen, where he received training and $20,000 from Al Qaeda’s affiliate there, presumably to finance attacks when he returned home to France.

The source of that information is presumably the American counterterrorism officials referred to in the second paragraph.

Reporters Eric Schmitt and Mark Mazzetti, too busy scribbling their notes, apparently didn’t bother asking these officials how they identified the money trail.

That’s an important question, because an alternative money trail has already been reported that has no apparent connection to AQAP.

French media have reported that Amedy Coulibaly — who in a video declared his affiliation with ISIS — purchased the weapons, used both by him and the Kouachi brothers, from an arms dealer in Brussels and that he paid for these with:

a standard loan of 6,000 euros ($7,050) that Coulibaly took out on December 4 from the French financial-services firm Cofidis. He used his real name but falsely stated his monthly income on the loan declaration, a statement the company didn’t bother to check, the reports say.

Whereas the New York Times reports receipt of the money and its amount as fact, CNN — no doubt briefed by the same officials — makes it somewhat clearer that this information is quite speculative:

U.S. officials have told CNN it’s believed that when Cherif Kouachi traveled to Yemen in 2011, he returned carrying money from AQAP earmarked to carry out the attack. Investigators said the terrorist group could have given as much as $20,000, but the exact amount has not been verified. [Emphasis mine.]

This isn’t a money trail — it’s speculation. And even if AQAP did put up some seed capital, that was four years ago. In the intervening period, the gunmen seem to have been busy engaged in their own entrepreneurial efforts:

Former drug-dealing associates of Coulibaly told AP he was selling marijuana and hashish in the Paris suburbs as recently as a month ago. Multiple French news accounts have said the Kouachi brothers sold knockoff sporting goods made in China.

Another gaping hole in the NYT report is its failure to analyze the AQAP videos — there were two.

The first video, released on January 9, praised the attacks but made no claim of responsibility. Were its makers restrained by their own modesty? The second video, which does claim that AQAP funded and directed the operation, provides no evidence to support these claims.

The top spokesman for the Yemen branch of al-Qaida publicly took credit Wednesday for the bloody attack on a French satirical newspaper, confirming a statement that had been emailed to reporters last week.

But the 11-minute video provided no hard evidence for its claims, including that the operation had been arranged by the American cleric Anwar al-Awlaki directly with the two brothers who carried it out before Awlaki was killed by a U.S. drone strike in 2011.

The video includes frames showing Awlaki but none of him with the brothers, Saïd and Chérif Kouachi, nor any images of the Kouachis that haven’t been shown on Western news broadcasts for days.

So it seems premature for the New York Times to start talking about how the attacks might:

serve as a reminder of the continued danger from the group [AQAP] at a time when much of the attention of Europe and the United States has shifted to the Islamic State, the militant organization that controls large swaths of Syria and Iraq and has become notorious for beheading hostages.

The NYT report also makes a claim that I have not seen elsewhere:

In repeated statements before they were killed by the police, the Kouachi brothers said they had carried out the attack on behalf of the Qaeda branch in Yemen, saying it was in part to avenge the death of Mr. Awlaki.

Are we to suppose that Awlaki was funding an operation to avenge his own death before he had been killed?

Based on the information that has been reported so far — and obviously, new information might significantly change this picture — the evidence seems to lean fairly strongly in the direction that the Paris attacks should be seen to have been inspired rather than directed by Al Qaeda.

And to the extent that Anwar al-Awlaki played a pivotal role in these attacks, the lesson — a lesson that should be reflected on by President Obama and the commanders of future drone strikes — is that Awlaki’s capacity to inspire terrorist attacks seems to be just as strong now as it was when he was alive.

Indeed, the mixed messages coming from AQAP might reflect an internal debate on whether it can wield more power as an inspirational force or alternatively needs to sustain the perception that it retains control over operations carried out in its name.


Find this story at 15 January 2015

Copyright © 2015 ·Prose Theme · Genesis Framework by StudioPress