mei 282015
 

De wijze waarop de internationale media over de aanslagen op de burelen van Charlie Hebdo en in de joodse supermarkt hebben bericht, is niet alleen ronduit verbijsterend te noemen maar roept tevens vele vragen op.

De definitie van vrijheid van meningsuiting is in 2015 erg eenvoudig geworden. Als je iets niet doet dan pleeg je censuur, als je iets wel doet dan ben je het goede voorbeeld voor de vrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Dit simplisme tekent de nieuwe wereld orde sinds 2001. Beledigen moet kunnen, helemaal als mediabedrijf, anders pleeg je zelfcensuur. Het te kijk zetten van Mohammed is trending topic. Vragen of dit beledigen iets bijdraagt aan een maatschappelijk debat, of het wel zin heeft in een rechtsorde, noodzakelijk is voor het blootleggen van misstanden of in andere zin belangrijk is, worden niet gesteld.

Hetzelfde mechanisme herhaalt zich bij een aanslag die gelabeld wordt als zijnde terroristisch. Kritische vragen, analyse en beschouwing is niet langer noodzakelijk. De verdachten zijn terroristen, in het geval van moslims worden ze gelabeld als zijnde jihadisten, uitwassen, barbaren of andere demonen. De rol van de overheid, het functioneren van politie- en inlichtingendiensten, twijfel over het verloop van de gebeurtenissen, niets is meer nodig. Het draaiboek ligt klaar.

Charlie Hebdo

Een aanslag vraagt om chocoladeletters, vingerwijzingen en insinuaties. Als er dan ook nog een persoon is die het claimt uit naam van Allah zijn we klaar. Ook dit keer is het gelukkig AQAS, een zijtak van Al-Qaeda, die een schuldbekentenis de wereld heeft in geslingerd met betrekking tot de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo en een joodse winkel van begin dit jaar in Parijs en het hoofdstuk kan worden afgesloten.

Als de aanslag van deze ‘barbaren’ wordt gepleegd op een redactie van een mediabedrijf dan is de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid, onze waarden, de westerse vrije mentaliteit en andere superlatieven in gevaar en moeten wij het ‘kwaad’ uitroeien, van de aarde vegen en andere grote daden verrichten. Zie hier het Charlie Hebdo scenario in herhaling op alle voorgaande aanslagen.

De Amerikaanse president G.W. Bush vatte dit scenario in 2001 simpelweg als volgt samen: ‘If you are not with us you are with the terrorists.’ Vandaar dat Bush niet vervolgd wordt voor de vele Amerikaanse oorlogsmisdaden, maar de Franse komiek Dieudonné wel voor verheerlijking van terrorisme omdat hij ‘Je me sens Charlie Coulibaly’ twitterde. En ook Maurice Sinet die vervolgd werd voor antisemitisme en aanzetten tot rassenhaat in verband met een zin in een column over joden, en vervolgens werd ontslagen door de directie van Charlie Hebdo.

Want dáár zit het onderscheid. Grappen over de Holocaust, jodenvervolging, etc. zouden aanzetten tot haat, grappige tweets over aanslagen zouden terrorisme verheerlijken, maar grappen over de islam zijn vrijheid van meningsuiting en daar zou je vanaf moeten blijven. Cartoons, tekeningen, foto’s, verhalen, opinies, meningen; alles heeft natuurlijk uiteindelijk te maken met de geprefereerde schoonheid van beeld en tekst. Iets kan je bevallen of niet.

Charlie Hebdo zou iedereen op de hak nemen, maar dat lijkt niet echt het geval. Er was een periode dat het blad het gemunt had op vrouwen, want die reageerden zo lekker en sinds de Mohammed tekeningen van de Deen Kurt Westergaard is de profeet kop van jut. De moslims reageren namelijk zo leuk. Niet-blanke Franse ministers, zoals van Justitie Christiane Taubira-Delannon werden als apen afgebeeld, maar het blad ging niet zover om dat met Barack Obama te doen.

In de periode van ‘bring back our girls’ werden de ontvoerde meiden in Nigeria afgebeeld als zwangere bijstandsmoeders die hun uitkering niet kwijt wilden. De tekeningen zouden allemaal een diepere betekenis hebben, een dubbele bodem, maar welke diepere betekenis dan of onderbroekenlol of verhuld racisme wordt niet duidelijk. Het adagium lijkt te zijn dat alles moet kunnen, of eigenlijk toch niet.

Vrijheid van meningsuiting

De essentie van de vrijheid van meningsuiting is echter niet zozeer dat je alles mag zeggen, dan zou ontkenning van de Holocaust en het beledigen van joden ook een recht zijn, maar heeft meer te maken met het tarten van de macht. En daar wringt de schoen, want zijn de moslims aan de macht in de wereld, Europa, Frankrijk, Denemarken, Nederland? Is er een moslimpartij die de absolute meerderheid heeft in enig parlement in Europa? En vanwaar een grap eindeloos herhalen als kleine kinderen op een speelplaats om het jongetje met het keppeltje elke dag te pesten. Is dat allemaal vrijheid van meningsuiting?

Mediabedrijven hebben niet meer recht op vrijheid van meningsuiting dan een willekeurige burger. Elke aanslag of bombardement is er een te veel, elk mensenleven telt. En als er dan getreurd wordt om een aanslag op de vrijheid van meningsuiting zodra de redactie van Charlie Hebdo wordt geraakt, waarom dan geen voorpagina’s met verzet wegens de Amerikaanse aanslagen op de burelen van het mediabedrijf Al Jazeera in Afghanistan (2001) en Irak (2003). Waar waren toen alle zogenoemde voorvechters van de ‘vrijheid van meningsuiting’ en de ‘hoeders van de democratie’? Of gaat het alleen maar om het recht om Allah door het slijk te halen? Dan moet dat gezegd worden, dat heeft namelijk niets met enige vrijheid te maken.

Uiteindelijk heeft vrijheid van meningsuiting en de zogenoemde claim van de journalistiek dat zij de hoeders van de democratie zouden zijn, eerder te maken met de berichtgeving over de aanslag op de burelen van Charlie Hebdo dan met berichtgeving over de vermeende aanslag op ‘onze waarden’.

De berichtgeving over de aanslag zelf is verbijsterend, want als er iets aan de hand is bij elke aanslag waar dan ook in de wereld is dat er vragen moeten worden gesteld bij het optreden van overheden, helemaal als die overheden zelf de straat op gaan om te demonstreren. Als president Kadyrov van Tsjetsjenië honderdduizenden demonstranten tegen de cartoons van Charlie Hebdo op de been krijgt, is dat georkestreerd, maar als in Parijs honderdduizenden de straat op gaan achter een virtuele rij regeringsleiders, ook met een even twijfelachtige staat van dienst als Kadyrov, is dat een spontane uiting van steun aan de ‘westerse waarden’.

De media falen

In de zee van artikelen die na de aanslagen door de media werd geproduceerd, lijkt het alsof je niet kunt zeggen dat je geen Charlie bent of wilt zijn, of dat Charlie eigenlijk een racist is. De berichtgeving was er een van een journalist die bibberend naar de machthebbers rent en vraagt om bescherming, niet van een hoeder van de democratie die meteen vragen opdreunt over een aanslag waar alleen maar vragen over te stellen zijn. Zelfs parallellen met het verleden zouden die vragen moeten oproepen.

De aanslagen in 1995/1996 in Frankrijk op onder andere een gematigde imam, twee metrostations, een joodse school bijvoorbeeld van de zogenoemde Algerijnse groep GIA, Groupe Islamique Armé. De Franse GIA was een product van de Algerijnse geheime dienst, waarbij de rol van de Franse geheime dienst nooit is opgehelderd. Politiek kwam het zowel Frankrijk als Algerije goed uit. De democratisch gekozen Algerijnse moslimpartij FIS werd afgezet, net als in 2013 de moslimbroeders in Egypte en het westen omarmde de Algerijnse dictatuur, net als nu de Egyptische dictatuur.

De aanslagen in Madrid zijn de enige aanslagen die ooit onder een vergrootglas van een parlementaire enquêtecommissie zijn gelegd, met de ene onthulling na de ander tot gevolg. Over een falend beveiligingsapparaat dat explosieven verkoopt aan de toekomstige daders en de andere kant opkijkt als zij hun aanslagen voorbereiden en uiteindelijk uitvoeren.

De meeste aanslagen echter worden niet echt onderzocht. Het komt de politiek goed uit dat het zogenoemde ‘jihadisten’ zijn en de hoeders van de democratie hebben te veel te verliezen om kritische vragen te stellen. Zie ook de moord op Theo van Gogh, waar nu opnieuw een onderzoek naar loopt en waarvan de uitkomst bij voorbaat als vaststaat. Niemand trekt het veiligheidsapparaat in twijfel.

Eigenlijk kun je spreken van eenzelfde Pavlov-reactie als bij het optreden van het Nederlandse leger in het buitenland. Hoeveel burgers zijn er omgekomen tijdens bombardementen of gevechten in Syrië, Irak en Mali van ‘onze jongens’ die samen optrekken met de Amerikanen of de Fransen? Interesseert ons dat soms niet in deze oorlog tegen de terreur? En de Nederlandse jongeren die nu omkomen bij bombardementen, waar zijn zij schuldig aan? Aan het lidmaatschap van een terroristische organisatie en staat daar dan de doodstraf op? Hebben zij een eerlijk proces gehad? En worden mensen die meevechten met de Koerden, de Israëli en elders in de wereld op dezelfde wijze langs de terroristische meetlat gelegd?

Tegen het simplisme met betrekking tot terrorisme en vrijheid van meningsuiting is niet op te boksen, wij capituleren. Want als dat de waarden zijn waar wij voor zouden moeten staan, is schaamte wat er overblijft, schaamte voor zoveel gebrek aan beschaving, voor de teloorgang van waarheidsvinding, voor het gebrek aan kritiek op al die zogenoemde verlichte waarden, schaamte voor zoveel simplisme, iets dat alleen maar tot meer geweld en meer bloedvergieten zal leiden.

Wij hebben slechts vragen over de aanslag op Charlie Hebdo en de joodse winkel, de daders en de handelwijze van het politieapparaat:

1. Waarom is besloten de aanslagplegers niet langer in de gaten te houden? En geldt dat voor allen, ook voor de schoolgaande neef? Werd die surveillance van de twee broers in juni 2014 afgebroken? Waarom is besloten die twee broers en die neef in eerste instantie wel in de gaten te houden? Zijn er ook andere maatregelen geweest tegen of rondom deze personen?

2. Het groepje dat in eerste instantie in de gaten werd gehouden door de inlichtingendiensten, bestond dat uit alleen uit deze drie of vier personen? Of waren er meer? Wie waren de anderen? Waarom hebben anderen uit die groep niets gedaan?

3. Waarom was het de Amerikaanse inlichtingendiensten wel bekend dat de twee broers die de aanslagen hebben gepleegd in Jemen waren geweest en de Franse diensten niet? Of wisten de Franse diensten dit ook? Kunnen de aanslagen vanuit Jemen zijn gepland? Of kan het ook zijn dat de docenten in Jemen hebben gezegd dat ze maar moesten doen wat ze wilden? Is er contact geweest vanuit Frankrijk met Jemen door de aanslagplegers of vanuit Jemen met de broers in Frankrijk? Zijn er naast een videoboodschap bewijzen voor betrokkenheid van de groep in Jemen aan de aanslagen? ISIS/IS/ISIL is verschillende keren genoemd? Was er een link met IS, en zo ja welke? Zijn de broers daar geweest of hebben daar contact mee gehad? Bij of met welke organisatie? Welke training hebben de broers in Jemen of Syrië gehad, hoe lang, met welke wapens? Hoe goed waren ze, gezien de inslagen op de voorruit van de politieauto konden ze goed met hun wapens overweg? Hebben ze daar ook gevochten?

4. Kwam de politieauto die in de Allee Verte onder vuur werd genomen door de aanslagplegers af op een melding van schoten van het eerste verkeerde adres waar de aanslag plegers binnendrongen?

5. Wat was de response tijd van de politie nadat de aanslag plegers op de redactie van het blad Charlie Hebdo enkele mensen hadden doodgeschoten? De aanslagplegers verlieten lopend het pand en liepen naar hun auto in de Allee Verte. Een en ander is gefilmd, hoe lang duurde het voordat de politie aanwezig was? De daders lijken alle tijd te nemen. Hoe is de alarmmelding bij de politie binnengekomen? Wat gebeurde er toen precies?

6. Is er een draaiboek voor dit soort aanslagen? Er moet een draaiboek zijn geweest voor Charlie Hebdo vanwege eerdere aanslagen/bedreigingen. Heeft men zich gehouden aan dat draaiboek?

7. Welke eenheden zijn er gealarmeerd na het alarm bij de politie? Zijn er explosievenexperts geweest? Ligt namelijk voor de hand. Waren ze er niet, waarom dan niet?

8. Waarom loopt de wijkagent op de daders toe? Wat was zijn opdracht? Was hij degene die op de melding binnenkwam? Was hij buurtagent of beveiliger van Charlie Hebdo?

9. Hoe was de standaard beveiliging van Charlie H. door de Parijse politie geregeld? Was Franck Brinsolaro de enige politieman/beveiliger op de redactie? Waren er geen inlichtingen met betrekking tot bedreigingen van het blad en haar medewerkers?

10. Klopt het dat de Algerijnse inlichtingendiensten de Franse diensten voor een aanslag waarschuwden? Als dit klopt, betekent het dat de broers of de neef contact hebben gehad met mensen die contact hadden met de Algerijnse inlichtingendienst. Was dat contact vanuit Frankrijk of vanuit Algerije? Het lijkt voor de hand te liggen dat Algerijnse diensten zich zeer interesseren voor de Algerijnse gemeenschap in Frankrijk. Hoever zitten zij daarin? Wat doen ze precies? Hoe zijn de contacten met Franse diensten? Hoeveel en wat voor mensen runt de Algerijnse dienst in Frankrijk en met welk doel? Werden de broers in dit verband gerund door een inlichtingendienst als informant/infiltrant? Zijn zij voor informatie betaald, en zo ja hoeveel?

11. Zijn de broers door een Franse inlichtingendienst benaderd om voor ze te werken als informant/infiltrant? Zo ja, door welke dienst? Hoe werden ze gerund? Zijn zij betaald voor hun werk voor de diensten? Hoeveel?

12. Welke organisaties van het Syrisch verzet worden gesteund door het Westen en op welke manier? Door wie precies? Amerikanen? Fransen? Welke rol spelen de Fransen en welke organisaties steunen zij? Leiden de Fransen ook mensen op in trainingskampen zoals de Amerikanen in Jordanië? Hebben Franse instructeurs in Syrië ook contacten met Franse jihadisten en wat voor contacten zijn dat dan? Hoe zit dat met Jemen of met Algerije?

13. Hoe bekent was het dat Charlie Hebdo elke woensdag vergaderde? Waarom waren de aanslagplegers in eerste instantie op het verkeerde adres?

14. Waarom verloor de politie de aanslagplegers uit het oog in Parijs na het verlaten van hun auto? Wat zijn de stappen geweest die inlichtingendiensten en politie in Parijs hebben uitgevoerd? Hoe hebben de aanslagplegers de stad kunnen verlaten?

15. Komen de DNA sporen in de zwarte Citroën overeen met die van de broers? Hoe echt is het identiteitsbewijs en waar is het precies gevonden?

16 Wat heeft Hamyd Mourad, de zwager van de broers die aangemerkt zijn als daders, met de aanslag te maken? Tot nu toe waren er steeds twee mannen in beeld. Was er een derde verdachte en waar bevond die zich dan? Waarom kwam Hamyd Mourad in een vroeg stadium in beeld als zogenaamde derde dader? Van wie zijn de gymschoenen die uit de zwarte Citroën is gevallen?

17. Maakt een van de aanslagplegers een militair gebaar als hij de auto in stapt?

18. Rijden ze uit de straat van Charlie Hebdo en gaan op de hoek opnieuw stilstaan? Waarom hebben ze zoveel tijd?

19. Zijn er beelden van de overval op het pompstation? Wat gebeurde daar precies? Waarom hebben de aanslagplegers zich niet verschanst in het station?

20. Kan het zijn dat de twee daders van Charlie Hebdo een auto nodig hadden omdat er nog een ander aanslagdoel was dat verder weg lag? Ligt er iets in de buurt van de plek waar ze werden neergeschoten?

21. Wat zijn exact de bevelen geweest of instructies voor de bestorming van de drukkerij? is er een bevel geweest om de daders te doden? Of is er erg aangedrongen op gevangen nemen?

22. Wat klopt er van het verhaal van de wapenhandelaar in Brussel die de wapens aan de aanslagplegers zou hebben verkocht? Zijn alle in Brussel gekochte wapens teruggevonden, als dat de wapens zijn?

23. Was de supermarkt een hoofddoel? Het lijkt er op dat dat niet zo was. Is er enig materiaal (kaart, plattegrond, aantekeningen) dat kan wijzen op een ander doel?

24. Toen Coulibaly op de agente schoot, was dat omdat hij werd gestoord bij het uitvoeren van een aanslag bij een ander doel dan de supermarkt? Ligt er iets in de buurt van die schietpartij wat een geschikt doel zou kunnen zijn? Bijvoorbeeld woonde daar iemand die een verband heeft met de daders of met Charlie Hebdo?

25. Waarom heeft de zelfmoord van een politie-commissaris niets met het onderzoek te maken? Hoe is het mogelijk dat iemand die depressief is en een burn-out heeft zelfmoord kan
plegen? Wordt er onderzoek gedaan naar de zelfmoord van de man? Waarom pleegde de mand zelfmoord op zijn kantoor?

26. Is er een relatie tussen familieleden van de vermoordde redactieleden en de mogelijke daders? Wat voor relatie is dat dan?

27. En nog veel meer vragen.

Buro Jansen & Janssen

Find this story at 25 March 2015 in pdf

or at 25 March 2015